Categorie: Nieuw Zeeland

Plannen – donderdag 14 februari 2019

De wekker gaat al voor zevenen, we hebben een Facetime afspraak met Jelle en Tina. Dus bijpraten van wat er wederzijds allemaal gebeurd is (in Queenstown hadden we dit ook al geprobeerd maar toen waren de mb’s wat te snel op). Omdat er nog tijd over was tot het gesprek met dd ouders van Nicole, probeert ze of Marieke al wakker is. En ja, dus kan er uitgebreid over de voortgang van WIDM gepraat worden.

Voor de dag hadden we een mooi plan gemaakt: een route fietsen naar Kidnapperspoint en het zwembad in. Maar toen puntje bij paaltje kwam hebben we beide niet gedaan. Maar we hebben de tijd wel zinvol besteed: we hebben de route bepaald die we in Japan gaan rijden. Verder veel gekeken wat we daar nu willen gaan doen/zien.

Tegen zessen gaan we op de fiets nog naar de supermarkt. Na eerst de fles rose en het kaasje opgemaakt hebben (onze alcohol tolerantie is wel wat afgenomen😉) gaan we koken en eten het buiten in de schemer op; het is heerlijk zacht weer. We blijven dus nog even zitten, in de tent is het toch te warm…

Per auto naar Taupo – vrijdag 15 februari 2019

In Hastings op de camping pakken we vroeg de tent in. Rond 10.00 uur verlaten we het terrein nadat we de fietsen schoongemaakt hebben. We fietsen via de coastal trail Nasr Napier. Het fietspad is oogverblindend wit, er is gemalen kalksteen voor gebruikt (advies uit de reisgids: gebruik een zonnebril). Het fietst verder heel goed. De route is niet noemenswaardig interessant. We zien vooral veel velden met fruitbomen en kunnen ons voorstellen dat er veel werk is voor fruitplukkers.

In Napier nemen we nog een kop koffie en een lunch. Het festival begint duidelijk naar het weekend te gaan en het is een stuk drukker in de stad. Ook zijn er meer festivaltenten verschenen en lopen er meer mensen “verkleed” op straat. Helaas vertrekken wij vandaag.

In de buurt van het vliegveld halen we de auto op. Deze moesten we voor minimaal 4 dagen huren. We hebben het zo uitgekiend dat we deze op dinsdag 19 februari (1 dag voor vertrek) bij het vliegveld in Auckland retourneren. Verrassend genoeg krijgen we weer een Toyota Highlander mee. Deze wilden we graag maar was al volgeboekt en was ook behoorlijk prijzig. We weten precies hoe we de fietsen in de auto moeten leggen. Ze passen er weer goed in en vrij snel zijn we vertrokken.

Via HW 5 rijden we over een paar hoge bergen naar Lake Taupo. Dit meer is oorspronkelijk een vulkaan geweest. In de grootste uitbarsting in 181AD is dit meer ontstaan: een caldera. We doen eerst boodschappen en moeten op een drukke weg invoegen door te ritsen. We worden geadviseerd via borden “merge like a zipper”.

We rijden vervolgens naar de top10 camping 34 km verderop die aan het meer is gelegen. We zetten onze tent op direct aan het meer. Dat HW1 ook langs de camping loopt is dan echt geen probleem meer. Natuurlijk nemen we een duik in het water. Het voelt heel aangenaam. Dan eten en de tent in. Met het geluid van de golfjes van Lake Taupo (en de auto’s van HW1) vallen we in slaap.

Vulkanische vallei (120 km, auto) – Zaterdag 16 februari 2019

Het is toch betrekkelijke rustige nacht geworden, ondanks dat we op 10 m van HW 1 stonden. Het scheelt waarschijnlijk dat het nu weekend is.

Tijdens het ontbijt hebben we nog een FaceTime gesprek met de ouders van Nuttert, ook in Nederland is het nu mooi weer.

We gaan eerst naar Taupo om een kop koffie te drinken. Daarvoor moeten we dezelfde weg weer terug die we gisteren gereden hebben. Tijdens deze rit komen we hardlopers tegen die meedoen aan de estafette rondje om het meer; 155 km!! Een flinke prestatie bij dit warme weer!

Tijdens de koffie zijn we ook bezig met het vastleggen van de overnachtingen in Auckland en Fukuoka. Terwijl we checken welk vluchtnummer we hebben ontdekken we dat we in plaats woensdag op donderdag vliegen: we hebben dus nog een extra dag in Nieuw Zeeland… We hadden al een planning gemaakt tot ons vertrek, die kan dus op de schop!

Pas tegen tweeën vertrekken we uit Taupo, we zijn nog naar de bibliotheek gegaan omdat daar betere WiFi is, om naar Rotorua te gaan. Het ligt in hetzelfde gebied waarin veel vulkanisme (geweest) is. In Rotorua zijn veel geysers, warmwater- en modderpoelen, etc. We gaan vandaag naar Waimangu Volcanic Valley. Hoewel we wat aan de late kant zijn, als we flink doorlopen dan mogen we nog naar binnen, hebben we nog tijd genoeg om alles te zien. En het is nu ook lekker rustig! Het heeft wel overeenkomsten met IJsland, maar het is hier grootser en ook een stuk warmer en groener. Het ziet er dan ook fantastisch uit!

Aan het einde van de route is een bus die ons weer terugbrengt naar de entree, we hebben nog een paar minuten over.

Hierna gaan we verder naar Rotorua. Eerst bij de supermarkt langs en dan door naar de gekozen camping, die aan een blauw meer zou moeten liggen. Daar aangekomen blijkt er een concert te zijn waarbij je op je drijfding (boot/luchtbed/eend/enz.) daar na kan kijken, druk dus. Maar op de camping zelf is er nog wel plek. En nog betrekkelijk rustig ook nog!

Na in de keuken weer zelf pizza gemaakt te hebben, is het alweer donker. We gaan in de tent nog wat lezen en schrijven.

Het valt wel op dat we hier weer meer Nederlanders tegen komen, we hebben hele gesprekken onze eigen taal; ook wel weer eens makkelijk…

Vulkanisch veld met groene poelen – zondag 17 februari 2019

Vandaag zullen we moeten beslissen wat me met de extra dag in NZ gaan doen. Bij een kop koffie in Rotorua pakken we de Lonely Planet erbij en bekijken onze opties. Gaan we nog naar Coromandel met cathedral cove? Gaan we naar New Plymouth met mt Tamaraki? Gaan we naar Waitomo met de glowworm caves? Dat laatste wordt het. Maar eerst gaan we nog naar een ander vulkanisch veld in de buurt.

In Wai-o-tapu thermal Wonderland worden we eerst overvallen door het feit dat we hier niet cash kunnen betalen en onze maestro-kaart werkt niet. Dus moet Nuttert zijn creditcard gebruiken. Dat doen we liever niet, maar gelukkig hebben we die optie wel. De wandeling loopt over een thermaal veld heen met flink wat kraters, stoomwolken, kokende modderpoeltjes en warme waterstroompjes tot wel 100 graden. Het meest opvallend zijn de verschillende kleuren die we tegenkomen. Oranje afzettingen vanwege natrium, groen water vanwege een bacterie, gele afzettingen door zwaveldampen en rode kleuren door ijzer. Het blijft indrukwekkende natuur zo’n vulkanisch gebied. Op het einde worden we nog verrast door een lime-groene-poel. Fantastisch!!

Op de terugweg rijden we nog langs een grote mudpool.

We vervolgen onze weg naar Waitomo, ca 175 km verderop. Het eerste stuk vanaf Rotorua hebben we met de bus al eens gereden. Dan wordt het landschap steeds meer hobbitachtig. We rijden door Arapuni waarvan Nuttert nog weet dat we daar gefietst hebben ca. 3 maanden geleden. Wat alweer lang geleden.

In Waitomo checken we weer in bij de lokale top10 camping. We staan op een mooi plekje. ’s Avonds eten we heerlijk bij het café Huhu. Als we terug op de camping zijn zien we dat er een groep Israëlische jongemannen dichtbij ons staan. Ze maken al veel lawaai. We zullen zien wat de nacht brengt.

Glow worms in the dark – maandag 18 februari 2019

Ondanks dat we veel onheil verwachten van onze buren viel het reuze mee. Dus lekker geslapen! En we zijn ook vroeg wakker en aan het ontbijt. Achteraf hadden we wat eerder kunnen afspreken voor de glowworm cave dan half 11…

We zijn daar dus ook op tijd dus nog tijd voor een kop koffie. En dan de grot in! Het begint laag maar allengs wordt het hoger. We gaan met trapjes steeds verder de grot in. Daar wordt ook uitgelegd hoe dag nou precies werkt (de stalagmieten en stalagmieten). Diep is de grot is een hoge ruimte met mooie akoestiek. Als er zich niemand aanmeldt voor een gezang, laat de gids het wel horen. Erg mooi! Nog verder de grot in zitten een deel met gloeiwormen (niet echt wormen, maar zo worden de larven van een soort vlieg wel genoemd).

En dan terug. Dat gaat met een bootje. En daar zijn dan de grote hoeveelheden gloeiwormen. Het wordt er bijna licht van!!

De grot viel wat tegen, Nuttert heeft in Frankrijk veel mooiere gezien, maar de gloeiwormen waren zeker indrukwekkend.

Hierna gaan we via een toeristische route naar Cambridge. Dit zou een mooi Engels plaatsje zijn, dus een bezoek waard. Daar aangekomen valt het Engels zijn wel mee (tegen, dus). Na een lunch en wandeling in het park gaan we weer op pad. Onderweg komen we langs Hamilton. We halen hier bij een fietswinkel 2 fietsdozen op. Ze rekenen geen kosten. En dan naar Port Waikato, de laatste kampeerplek! De route gaat deels over highway 1, die nota bene deels dubbelbaans is! Maar nog wel met fietsstroken langs de rijbanen. En ook 100 km/h.

Het laatste deel van de route gaat langs de Waikato River, waar we eerder, verder stroomopwaarts, de trail langs gefietst hebben. De camping is keurig, en ook vlak bij zee. We gaan nog kijken bij de zonsondergang, maar door de bewolking is deze niet “breath taking” maar wel mooi.

Bij het koken komen we nog in gesprek met een Duitse vakantie fietser die net begonnen is, ze heeft nog 8 weken te gaan!! Maar goed, wij gaan nieuw avontuur aan, we gaan nog niet naar huis, nog lange niet!!!

Naar Auckland auto inleveren – dinsdag 19 februari 2019

In Port Waikato pakken we onze tent met weemoed in. We gaan in Japan niet kamperen. We gooien al wat overbodige spullen weg, zoals het tentzeil.

Met de auto rijden we nog bij enkele “reserves” langs en dralen nog wat aan de rivierkant.

Na 40 km zijn we bij de hoofdweg naar Auckland aangekomen. We rijden zelfs op een bepaald moment op een expresssway en dat duurt flink lang. Er gebeurt dus toch nog wel iets qua infrastructuur hier.

In Auckland rijden we eerst naar ons “oude vertrouwde” winkelcentrum Westfield in Papatoetoe. Daar drinken we bijThe Coffee Club, waar we onze reis ook begonnen, weer een kop koffie. Natuurlijk merk je dan hoeveel makkelijker dit ons nu afgaat, het vooraf betalen en het krijgen van een nummertje is nu vanzelfsprekend. Nadat we ducktape gekocht hebben bij een bouwmarkt rijden we richting Apex Rental Cars als we ons bedenken dat we nog moeten tanken. Het verkeer werkt echter niet mee, dus alsnog op het nippertje leveren we de auto (voor de statistieken: na 836 km) in.

We mogen de fietsen een uurtje laten staan en brengen lopend de fietsdoos naar het dichtbijzijnde Ibis hotel, waar we inchecken. Na even een korte schrik, want onze tweede nacht is niet goed geboekt en het hotel is volledig vol, kunnen we hier toch twee nachten in dezelfde kamer blijven. We halen de fietsen op en gaan even een uurtje luieren in de kamer. Daarna weer op pad naar het vliegveld om te informeren naar de fietsdozen van Air New Zealand. Deze blijken kleiner (1420x81x300) te zijn dan de dozen die we mee hebben vanuit de fietswinkel.

We slaan ontbijt in bij de Countdown die in het winkelcentrum bij het hotel is en reserveren een plek in het restaurant Griszma voor 19.00 uur. Na weer even een half uurtje ontspannen op de hotelkamer gaan we eten. Het is ondertussen enorm druk geworden en de ober benoemt wel 3x hoe goed het is geweest dat we hebben gereserveerd. Na een uur wachten krijgen we eindelijk ons eten; een teken dat het echt erg druk is want dit hebben we niet vaak meegemaakt in Nieuw Zeeland.

Terug op de kamer sorteren we onze spullen. We gaan morgen de overbodige spullen opsturen naar Nederland, zoals tent, matrasjes, stoeltjes, kookgerei, zomerkleren et. Japan zal pittig genoeg worden en al het gewicht dat we niet mee hoeven te sjouwen is mooi meegenomen. Laat op de avond sluiten we de dag af met een rosé.

Laatste loodjes (32 km) – woensdag 20 februari 2019

We staan vroeg op, hebben een drukke dag voor de boeg! We ontbijten op de kamer en halen daarna de fietsen op bij de receptie; we gaan met de fiets de stad in.

Het is al best warm, hoewel het wat bewolkt is. Eerst gaan we de spullen die we niet meer nodig hebben via het postkantoor terug sturen naar Nederland. Hoewel we verwachten vaak in hotels oid te overnachten, houden we wel de tent en de slaap spullen. We waren eerst (eigenlijk gisteren nog) van plan om de tent ook terug te sturen, maar afgelopen nacht waren we beide tot de conclusie gekomen om die toch maar bij ons te houden. Maar de kookspullen, de stoeltjes en wat zomerkleding gaat wel terug naar huis: bijna 11 kg. Het wordt dus wat makkelijker fietsen, geen voortassen meer nodig! Al met al zijn we nog best lang bezig om alles goed in de grootst mogelijke doos te krijgen…

Hierna gaan we op zoek naar een kapper voor Nicole. Daarvoor moeten we naar een ander stadsdeel, aan de andere kant van een rivier. Via een brug waar we bij aankomst in Nieuw Zeeland ook overheen gefietst zijn. Alleen blijkt de brug nu afgesloten te zijn (sinds eind november) door acuut instortingsgevaar. Er is gelukkig een alternatief via een opgewaardeerd onderhoudspad van de brug voor het autoverkeer. Dit hadden we ook al in de media meegekregen, dit alternatief zou onveilig zijn. Hierom is er blijkbaar bewaking bij geplaatst, er staan drie mannen om alles in goede banen te leiden.

In de winkelstraat vinden we een kapper waar Nicole gelijk aan de beurt is. In de tussentijd gaat Nuttert bij de rivier een boek lezen.

Dan weer op weg naar het hotel, maar wel via een omweg om de stad. We volgen deels de wandeltocht over de lengte van Nieuw Zeeland, Te Araroa. Deze loopt hier dichtbij de stad maar van de stad is niets te merken.

Tegen vijven zijn we weer terug in het hotel. Na een korte break, afkoelen op onze kamer, beginnen we met het inpakken van de fietsen. Net als de andere doos is dit ook passen en meten; de dozen zijn eigenlijk net te klein. Om de fiets van Nicole ingepakt te krijgen moet zelfs het achterwiel er uit! Maar het lukt uiteindelijk, we zijn er bijna 3 uur mee bezig geweest.

Nicole gaat bij de supermarkt nog wat maaltijd salades halen, voor ons galgenmaal. Bij de tv eten we het op.

Na een douche drinken we de wijn van gister nog op, met kaasje en duiken dan het bed in, morgen gaat om 6 uur onze wekker…

Rimutaka Rail trail (70 km) – woensdag 6 februari 2019

Vandaag weer op de fiets op pad. En de “beloofde” regen lijkt uit te blijven. Na het ontbijt op de camping en het opruimen van onze spullen gaan we met een windje in de rug op pad.

We doen de voor het grootste deel de Rimutaka Rail trail. Het eerste deel hiervan is gelijk aan de Hutt River trail, en dus volgen we de rivier Hutt stroom opwaarts via mooie fietspaden. Het is opvallend rustig op de weg, maar wel veel fietsers en hardlopers. Omdat we na een dik uur fietsen wel zin in een bakkie hebben vragen we aan een mede fietser of er nog een cafe op de route zit. Dan komt de aap uit de mouw: naast dat er geen cafe’s in de buurt zijn is het vandaag ook nationale feestdag, Waitangi Day (viering van het akkoord tussen de Engelsen en de Maori), en alles is dicht. Dus dan maar door.

Ondanks een paar slechte stukken is de route tot het bereiken van het hoogste punt makkelijk te berijden; we volgen grotendeels het voormalige tracé van de spoorbaan naar het noorden. Het huidige tracé van de trein gaat door een lange tunnel om een steile helling niet meer te hoeven rijden. Hiervoor was vroeger een speciale trein nodig die per afdaling een nieuw setje remblokken nodig had…

Achteraf, thuis op de bank en kijkend naar The Lord of the Rings, herkennen we de scenery; blijken we net voorbij de film locatie voor Helms Deep gereden te zijn…

Voorbij de top en een aantal tunnels wordt het pad slecht. Daar waar vroeger een brug was moeten we via een zeer slecht, steil pad door een dal (met riviertje). Het is ondertussen ook gaan regenen. Het is dus niet de verwachte makkelijke afdaling. Soms is het pad zo smal dat we er met onze bepakking eigenlijk niet langs kunnen.

We komen uiteindelijk beneden, waar de route via een normale weg verder gaat. De route gaat rechts, wij links om naar Featherston te gaan om daar de trein te pakken naar Masterton. Na 10 km zijn we er en nog net op tijd ook! Denken we. Want het is Waitakiday en de treinen rijden dan met het weekendrooster. We moeten nog 2 uur wachten. Dat doen we bij een welsche pub, een van de weinige gelegenheden die open is. Eerst met een kop chocolademelk om weer wat warm te worden en dan een bord fish and chips, het enige wat ze hadden.

De trein heeft nog 5 minuten vertraging maar daarna zijn we met een fijne trein in 40 minuten (voor maar $11,- inclusief fietsen) in een al schemerig Masterton.

Na nog 10 minuutjes fietsen zijn we dan eindelijk bij de camping. Deze blijkt dan al gesloten te zijn… wat nu? We bellen toch nog maar aan en 10 minuutjes later komt de allervriendelijkste beheerder aangereden (ze was ff boodschappen aan het doen)…

In het donker zetten we de tent op en na een snelle douche kruipen we snel het bed in.

Route 52 naar Alfredton, dag 1 (44 km) – donderdag 7 februari 2019

Vandaag gaan we ca. 40 km fietsen en moeten we goed bedenken wat we inkopen. We gaan in een gebied fietsen met weinig accomodaties of winkels. Dat wordt goed plannen dus.

We gaan eerst naar een soort outdoor winkel om twee kanotassen te kopen. Die van mij moet worden vervangen omdat er een scheur in zit (13 liter) en Nuttert koopt er een van 8 liter. Dan koopt Nuttert een bidon. De oude is beschadigd. We pinnen geld bij de AZN want daar kun je 750 nzd pinnen met 3 dollar extra provisiekosten. Dan kom je redelijk goedkoop uit. Bij deze ATM komen echter alleen biljetten van 20 dollar uit de muur; een heel pakket. We ontbijten in een cafeetje en gaan dan, na allerlei gesprekken met verschillende geïnteresseerde mensen, op pad. Behoorlijk laat voor ons doen.

We doen route 52 die helemaal tot Napier gaat, 252 km lang in totaal. Dit is vroeger een highway geweest, maar doordat het nauwelijks meer gebruikt werd is het nu erg geschikt om over te fietsen. We gaan nog wel wat heuvels krijgen, begrijpen we van de kenners.

Met een lichte oostenwind, tegenwind voor ons, fietsen we door het heuvelachtige landschap. We rijden door een valley met veel weilanden en bomen. De weg kronkelt wat en loopt glooiend en zo nu en dan horen we de cicaden. Dit eerste stuk tot aan de freecamping is goed fietsbaar. Er is inderdaad weinig verkeer en op veel plekken groeit er mos op het asfalt. Rond 15.30 uur zijn we op onze bestemming in Alfredton. We staan in een weiland waar ook schapen lopen. Dus bij het opzetten van de tent moeten we oppassen voor de schapenkeutels. We zijn lekker vroeg en kunnen de andere campinggasten die later arriveren een beetje bespreken. Helaas zit er naast ons een Spaans stel waarvan de jongen de hele tijd op de ukelele zit te tokkelen.

Route 52 naar Pongaroa (45 km), dag 2 – vrijdag 8 februari 2019

Na een koude (ca. 8 graden), heldere nacht is het is al vroeg warm in de tent; we staan in de volle zon. Nicole houdt het nog het langste vol, Nuttert is ook meer van het vroege opstaan. We hebben niet zo’n haast, het is vandaag weer een rit van 45 km. We zijn dan ook pas om half 11 op weg. Het is weer een schitterende route met weinig verkeer, en ook nog prachtig weer. We vinden dit toch wel een van de mooiste gebieden van Nieuw Zeeland!

We zijn tegen tweeën in Pongarua waar we eerst wat bij het cafe (en postkantoor en buurtwinkel) wat drinken nemen. Ook kan hier gebruik van de douche geregeld worden op de plaatselijke camping (of eigenlijk een veldje bij het sportpark). Zonder douche is het gratis, maar we betalen er graag voor.

Pongarua is bekend van Maurice Wilkins, die samen met James Dewey Watson ea in 1962 de Nobelprijs voor geneeskunde gekregen heeft (dat kunnen we in Zwolle niet zeggen😉), jammer alleen dat de NOS hem gisteren in een nieuwsbericht vergeten is… In het begin van zijn carrière is hij hier arts geweest en heeft een belangrijk aandeel aan de zorg in deze regio geleverd. In het parkje is hiervoor een gedenkteken geplaatst.

Na het opzetten van de tent en een goede douche lummelen we de middag door. Ook eens lekker, meestal is het toch best druk…

Na het eten lopen we het dorp nog in om bij de bar van het hotel (waar je overigens niet kan overnachten) een biertje te drinken. Het is er druk, bij hockey speelt Nieuw Zeeland tegen Engeland en er speelt een lokaal meisje in het team. We zien het einde van de wedstrijd niet, tegen schemering lopen we weer terug en duiken de tent in.

Route 52 naar Wimbledon (45 km), dag 3 – zaterdag 9 februari 2019

In de ochtend staan we weer in de volle ochtendzon, dus al snel is het bloedheet. Nuttert heeft slecht geslapen omdat Japan nu echt dichterbij komt en/of omdat het einde van Nieuw Zeeland nadert.

We regelen in de ochtend een auto voor over een paar dagen om vanuit Napier (fiets eindbestemming) naar Auckland te rijden. Eenmaal op de fiets begint het nu wel echt door te dringen dat we niet meer zo lang in Nieuw-Zeeland zijn. We genieten dus nog maar goed van het landschap, de lucht, de (roof)vogels en de rustige wegen.

De eerste 25 km volgen we de loop van een rivier stroomafwaarts. We fietsen dus voornamelijk downhill en kunnen extra van de omgeving en de vele witte vlinders genieten. Bij een brug pauzeren we even. Na de brug loopt de weg omhoog. Eerst geleidelijk, maar 15 km verderop volgen een paar flinke steile beklimmingen. Nicole moet de fiets duwen. Nuttert rijdt helemaal naar de top in de brandende zon. We hebben er wel weer even genoeg van. Gelukkig wordt de weg daarna weer gemakkelijker en is het flinke stukken dalen.

In Wimbledon stoppen we bij de tavern met een free camping veldje. We drinken een cola en koffie en zetten daarna onze tent op naast de weide met twee nieuwsgierige koeien. Dan zitten we op onze lage stoeltjes in de schaduw lekker wat te lezen. Voor 5 dollar p/p douchen we. Rond 18.30 uur eten we een fish and chips en om 19.00 uur kruipen we onze tent in om nog wat te lezen en wat aan onze blog te werken.

Route 52 naar Porangahau (25 km), dag 4 – zondag 10 februari 2019

Doordat onze overnachtingsplek is een redelijk diep dal ligt komt de zon voor ons pas laat op de tent: uitslapen!! Dit valt ook de beheerder op maar we hebben vandaag geen haast. Als het meezit (oftewel: vinden we een mooie overnachtingsplek?) is het maar ca 25 km fietsen.

De route is net als gisteren weer prachtig. Wel wat op en neer maar goed te rijden. De route is vooral mooi de de omgeving, er zijn niet veel bezienswaardigheden. Uitzondering is de plek, een heuvel, met de langste naam ter wereld: Taumatawhakatangihangakoauauotamateapokaiwhenuakitanatahu (wat het betekent kan je vast wel googelen).

Hierna rijden we Porangahau binnen. Niet erg groot maar we met hotel, buurtwinkel en een koffiestalletje. Dus eerst een koffie met een ijsje en dan boodschappen doen voor vanavond.

De campings zijn in een ander dorp, aan de kust. Dat is nog ca 5 km verderop. We hebben keuze uit een freedom campsite (dus gratis maar dan alleen met een toilet) of een reguliere camping. We gaan eerst bij de freedom campsite kijken. Deze ligt in de duinen, dus direct aan de kust. En we vinden een mooi, vlak plekje op een duin en in de schaduw. En van de barristo in Porangahau hadden we gehoord dat we bij de naburige countryclub wel kunnen douchen (“The door is never locked”): hier blijven we dus!

Nadat de tent staat en de zwembroek aangetrokken is gaan we naar het strand. Het is een woeste branding met veel elkaar opvolgende brekende golven. Zwemmen is niet echt mogelijk in deze hoge golven. Ook ziet het er koud uit. We lopen dus eerst over het brede strand (het is net eb geweest) naar een in de verte gehouden frisbee wedstrijd. Ook zijn daar een aantal mensen in het water, dus misschien kan het toch? We doen onze schoenen uit en proberen het: het valt niet tegen. Half door het water lopend gaan we terug. Nicole besluit er toch in te gaan, Nuttert kan dan niet achter blijven. Het is niet al te warm maar net te doen. Met de golven kan je ook niet voorzichtig door komen, sommige zijn wel een kleine meter hoog! Na een half uurtje plonzen gaan we er weer uit en gaan we bij de tent weer opwarmen in de zon.

Aan het einde van de dag lopen we naar de countryclub. Er is niemand meer maar de deur van de kleedkamer is inderdaad nog open. Wel een beetje eigenaardig om te douchen maar wel lekker om het zout af te spoelen.

Omdat het al flink begint te schemeren gaan we snel koken, simpel macaroni met een saus. En dan nog afwassen en de tent in…

Route 52 naar Waipukurau (52 km), dag 5 – maandag 11 februari 2019

We staan met opluchting op vanochtend. Het heeft deze nacht niet geregend. In de loop van de ochtend spettert het nog even kort met een regenboog als gevolg. Verder is het bewolkt, waardoor we ook wat later opstaan.

We blijven tegen elkaar zeggen dat we op een fantastisch plekje staan. Iets hoger op een duin, zodat je de zee kunt zien en horen. Verder door de bomen afgeschermd voor de wind, die we nauwelijks voelen.

Voordat we vertrekken gaan we nog even bij het strand langs en zien dat het water heel hoog staat. Prachtig om te zien. Om 11.30 uur stappen we pas op de fiets en dan breekt de zon net door. Het belooft warm te worden en we hebben ook nog grotendeels de wind mee.

Het landschap is iets landelijker als de voorgaande dagen. Maar ook nu komen we door een weinig bewoond gebied. Zo nu en dan passeert een trekker of een auto met hondenkar. Één keer staat er een pilon met “stock” en zien we dat een kudde schapen wordt verplaatst naar een andere weide. Op sommige plekken wemelt het van de vlinders. Er worden er ook flink wat aangereden.

Vlak voordat we Waipukurau in gaan moeten we nog een flinke heuvel op. Het stijgingspercentage valt uiteindelijk mee, maar door de zon en het gebrek aan wind is het een pittige kluif. Beide voelen we ons misselijk van de warmte als we op de top staan.

In Waipukurau vinden we een bakery annex cafetaria waar we koffie, milkshake en een heerlijke apple turnover nemen. De camping blijkt naast highway 2 te liggen die erg druk is. Een mevrouw op de camping gaf aan dat het in de nacht wel zou afnemen en wees ons een goed plekje aan. Er bleven nog tot laat in de avond vrachtwagens en auto’s langsrijden.

Route 52 naar Napier (60 km), dag 6 – dinsdag 12 februari 2019

Na een wat onrustige nacht, het vrachtverkeer ging ondanks de toezegging toch de hele nacht door, staan we voor ons doen op tijd op om de verwachte warmte wat voor te zijn. De dag begint echter fris en vochtig en geheel bewolkt dus de was die we buiten hadden laten hangen is niet droog geworden en dat gaat ook niet snel gebeuren. Dus eerst dat in de wasdroger gegooid.

Na ontbijt en alles opgeruimd te hebben is het goed opgetrokken en is de warmte gelijk voelbaar, misschien toch te laat weg?

We beginnen een stuk met highway 2. Gelukkig is er voor ons een brede vluchtstrook. Na de brug over de Waipawa River gaan we verder via rustige lokale wegen, min of meer de rivier volgende. Het gaat toch weer aardig op en neer maar het is een stuk makkelijker dan de afgelopen dagen.

Bij een onverwachte taverne nemen we nog een bak koffie. Daar treffen we nog een aantal medefietsers die de andere kant op gaan, tips worden uitgewisseld.

Bij het bereiken van onze bestemming is het al aardig warm geworden, zo tegen de dertig graden. Maar omdat we wat tegenwind hebben is het nog best te doen. Fijn zo voor onze laatste reisdag op de fiets hier in Nieuw Zeeland.

We zijn tegen drieën op de camping, waar we eerst in de schaduw wat eten en drinken. Daarna zetten we de tent op en nemen een douche en gaan de stad in om deze dag/reis in Nieuw Zeeland te vieren. Het wordt een Indiër, de beste die hier is. Tijdens het eten blikken we terug op de mooie en minst mooie dagen…

Het schemert al wanneer we terug lopen, maar het is nog erg zacht. In de tent is het dan nog best warm, eigenlijk te warm om te slapen. Maar al lezende…

Dagje Art deco – woensdag 13 februari 2019

We gaan vandaag naar Napier. Vanaf week 2 dat we in NZ zijn is dit al een wens. We merken dat de art deco huizen ons erg aanspreken in de verschillende steden. Napier is een stad met veel art deco vanwege de grote aardbeving op 3 februari 1931. Er zijn toen daarbij veel huizen verwoest en daarna brak er ook nog brand uit waardoor er nog minder overbleef. Bij de wederopbouw heeft de stad twee architecten aangetrokken. Er kon toen ook meer rekening worden gehouden met het drukkere verkeer (bredere wegen en afgeplatte straathoeken).

Napier is nog bijna 22 km verderop dus we gaan met de bus. Deze heeft een vertraging van bijna 45 minuten. Rond 11.30 uur staan we dan toch in de stad. Natuurlijk eerst een kop koffie en tijdens het zoeken van een cafeetje zien we al straten met art deco winkels. Vandaag begint ook het art deco festival en in het straatbeeld komt er zo nu en dan opeens een oude ford langs, lopen er mannen en vrouwen in charleston kledij of komt er een oude tandem langs. Heel sfeervol.

Bij de i-site halen we een wandelgids en we lopen met deze gids in de hand door de stad. Nicole heeft voor het lezen meer tijd nodig dan Nuttert leuk vindt. Na een kop koffie gaat dat beter. We eindigen bij de boulevard ook in art deco stijl. Dan brengen we nog een bezoek aan het museum, waarna we met de snelbus terug naar Hastings gaan. De buschauffeur zet ons dichtbij de camping af. We doen boodschappen bij de 4square en drinken een wijntje voor het eten. Het is de hele dag warm geweest en die warmte blijft nog lang hangen.

Eerste autodagje naar Fox Glacier (350 km) – woensdag 30 januari 2019

In de ochtend is het bewolkt en nog vrij frisjes. Vanwege de sandflies trekken we onze lange broek aan en iets met lange mouwen. Met name Nuttert trekt de sandflies aan en nog steeds heeft hij er lang last van; veel jeukbulten. Dat belooft wat voor de westkust waar we de komende dagen heen gaan.

We pakken de tent in en fietsen Queenstown in. Al bijna traditie (als je dat na 1 dag kan zeggen ) ontbijten we bij Bobs Weigh en drinken we koffie. Gouden plekje. Er direct naast ligt de Apex Car Rental waar we onze auto voor de komende 5 dagen ophalen. Het is een Toyota Highlander, een SUV met een V6 motor en 4×4, en met de achterbank plat passen de 2 fietsen er in z’n geheel in. Daar ging het allemaal om. Nuttert kan z’n benen er ook net in kwijt. We zijn tevreden.

We rijden eenvoudig weg. Nuttert is al snel gewend aan de automaat. Tijdens de hele rit rijden we maar één keer aan de verkeerde kant van de weg (oeps) en heeft Nuttert nog wat moeite met het vinden van de richtingaanwijzer; meerdere keren springen de ruitenwissers daarvoor in de plaats aan.

We rijden de highway 6. Een fantastische scenic route door de Alpen. We zijn blij dat we dit niet fietsen. Daarentegen merken we wel dat we ook een dimensie missen. De landschappen schieten snel voorbij en het gevoel van die immense grootheid van de bergen is minder aanwezig. We stoppen bij een paar plekken om de blauwe meren (blue pools) of watervallen te bekijken.

Eenmaal aan de westkust merken we dat de vochtigheidsgraad hoog is. Het is buiten Warm en broeierig als we uitstappen. Soms zitten we in de mist of rijden we door hele lage bewolking. Het is heel groen aan deze kant. Je kunt wel zien dat er veel regen valt. We rijden grotendeels door een prachtig regenwoud.

Zeven uur later arriveren we in het plaatsje Fox Glacier. Bij de Top 10 holidaypark is nog plek.

We zetten de tent op en gaan direct door naar de keuken. Daar kletsen we nog een tijdje met Kees en Arko van Texel. Zij zijn met de auto en doen lopende verschillende tracks en hebben een vriend bezocht. Kees is erg gecharmeerd van de Healy (?) track in het noorden van het zuidelijk eiland. Om 21.30 uur trekken we ons terug in de tent. Dat voelt klam aan. Nuttert is vandaag maar 2x gebeten. Dat viel mee.

Met de auto naar Hokitika via de gletschers (350 km) – donderdag 31 januari 2019

Vandaag staat een bezoek aan een gletcher op het programma. Nuttert heeft er niet veel zin in: op IJsland al genoeg van gezien… maar Nicole wil het wel graag. Om zeker te weten welke nu het best is te bekijken vraagt ze het nog na bij de receptie van de camping: eigenlijk moet je beide bekijken. Dus vertrekken we eerst naar de Fox Glacier.

Wanneer we aankomen is het al aardig druk en ook aardig warm, het is goed zonnig. Het is een half uur lopen over een op en neer gaand pad; door het afsmelten is er veel erosie (veel naar beneden stortend gesteente) dus wordt het pad regelmatig verlegd om een veilige route te hebben.

We kunnen niet dichterbij komen dan ca 450 m, en dat is best ver weg. De gletcher is dan ook niet erg indrukwekkend (meer).

Hierna gaan we naar het half uurtje rijden verder gelegen Fransz Josef glacier. Deze is iets verder lopen, maar doordat het gletsjerdal gestrekter ligt is er al snel zicht op de gletcher. Deze is een stukje groter maar voor beide geldt dat je er vanonder tegen aankijkt: je ziet dus eigenlijk niet zoveel…

Na nog een kop koffie in het nabijgelegen dorp gaan we weer noordwaarts. Het is een afwisselende route door berguitlopers, rivierdalen en kustvlaktes. Zo af en toe is er een stuk landbouwgebied maar grotendeels nog ongerept regenwoud.

Tegen de avond komen we aan in Hokitika, waar we een camping kiezen. Het wordt uiteindelijk eentje die wat buiten het dorpje ligt. Omdat we nog naar een glow worm “grot” willen (eigenlijk geen worm maar een larve van een knut die met zijn oplichten voedsel vangt) die in het stadje is, wat onhandig maar met de auto weer prima te doen.

Bij schemering, half 10, gaan we naar de grot. Het is er al goed donker dus de beestjes zijn al druk bezig: het is magisch, die groenige lichtjes… Helaas geen foto, zo veel licht geven ze ook weer niet!

Autorit naar Westport via Hokitika gorge (222 km) – vrijdag 1 februari 2019

Als we opstaan is de tent wat nat van een kort regenbuitje. We verwachten vandaag nog wel wat meer, dus voor het ontbijt pakken we de tent in. Als we in Hokitika parkeren begint het al te regenen. We bezoeken een koffietentje en enkele winkels met greenstone; dat lijkt op jade maar is de Nieuw-Zeelandse variant. In deze buurt kun je deze steen ook zelf vinden in de riviermond. We gaan kort zoeken. Door de regen moeten we er echter eerder mee stoppen.

Onze volgende stop wordt de Hokitika gorge. Daar zou water te zien zijn dat prachtig turquoise zou zijn. Als we er heen rijden begint het harder te regenen. We twijfelen of het water dan wel zo mooi zal zijn. We zetten toch door. De gorge blijkt prachtig, maar het water is grijzig, maar stroomt nu wel met veel kracht door de gorge heen en dat is dan weer indrukwekkend.

We rijden vervolgens weer via Hokitika langs de kust naar Greymouth. Dat heet niet voor niets “Grey”; het plaatsje heeft weinig uitstraling. We drinken hier een kop koffie en lopen over de muur die het hoge rivierwater tegen moet houden. We rijden daarna snel door. De kustweg die dan volgt blijkt vervolgens schitterend te zijn. In het begin staan we om de 5 km stil om foto’s te maken. De weg kronkelt langs kliffen en stranden en vlaktes. We zijn blij dat we niet fietsen hier, want het is hier vrij onoverzichtelijk. En even later hebben we bijna een botsing met een tegenligger bij het inhalen van twee fietsers. Gelukkig kunnen we op tijd weer invoegen.

Het hoogtepunt van vandaag blijkt het bezoek aan de “pancake” rotsen bij Punakaiki. Een geologisch interessant punt. Je ziet hier verschillende dunne steenlagen op elkaar gestapeld. Sommige lagen zijn meer uitgesleten door het water dan anderen, waardoor dit een bijzonder effect geeft. We hebben geluk dat de regen is opgehouden en vervolgens zelfs de zon doorbreekt.

Daarna rijden we door naar de top10 camping in Westport. Rond 19.30 uur staat de tent. Dat zijn lange dagen. Nuttert is doodop. Nicole bereidt het eten. Om 22.00 uur liggen we in bed en horen het geruis van de golven.

Goud! (270 km) – zaterdag 2 februari 2019

Na een rustige nacht met de branding op de achtergrond werden we laat wakker. Na alles ingepakt te hebben gaan we bij het naburige cafe/ snackbar/buurtwinkel ontbijten waar we ook gelijk bedenken wat vandaag te doen: eerst zeehonden kijken bij de naburige kaap (cape Foulwind), dan door naar Reefton. Uiteindelijk proberen zo ver mogelijk richting Picton/Nelson te komen.

Na het tweede bakkie vertrekken we naar de kaap. Het is maar een kwartiertje rijden, en daar aangekomen is het er toch al best druk. We bedenken ons dat we misschien beter gisteravond of vanmorgen vroeg hadden moeten gaan… Vanuit een hoger gelegen wandelpad en uitzichtplatform kijk je neer op de rotsen waarop best veel zeehonden (furseals), zowel jonkies als de ouders liggen. Ook horen we pinguïns, deze zitten goed verstopt in de bush.

Wanneer we weer in de auto zitten ontdekt Nicole dat ze haar vest vergeten is bij het cafe, dus moeten we nog terug. Na ja, kunnen we daar gelijk tanken…

Dan op weg naar Reefton. Het is maar 80 km maar we zijn wel anderhalf uur bezig. Het is een mooie route door gorges dus nogal een slingerweg. En we moeten zo af en toe wel stoppen om weer eens een foto te maken. Wat is Nieuw Zeeland mooi!!!

In Reefton aangekomen komen we er achter dat dit het Eindhoven van Nieuw Zeeland is: de lichtstad dus. Waarom zijn we niet hier echt achter gekomen, zal wel iets te maken hebben met de (goud)mijn historie (Google: een innovatief stadje wat als eerste van het zuidelijke halfrond, en zelfs eerder dan Londen en New York, wat openbare elektrisch straatverlichting had).

Na een kop koffie lopen we langs de I- site om te kijken voor een korte wandeling. Die wandeling is er niet maar wel interessant is een bezoek aan een nabijgelegen spookstadje.

Het laatste deel van de route is door een rivierdal net een smalle gravelroad. En hier komen we dus net de tegenliggers tegen… het spookstadje, Waiuta, was een van de grootste goudmijnen van Nieuw Zeeland, totdat in 1951 een schacht instortte. Hierna is de mijn gesloten en daarmee het stadje leeggelopen, er was verder niets te doen. In de tussenliggende jaren heeft de natuur het weer overgenomen.

Nadat we uitgekeken zijn, en geen goud gevonden 🙁 zien we dat het al 5 uur is. We moeten nog een camping vinden. Dat wordt Murchison. Het is nog wel een stuk rijden maar het is niet druk.

Nadat we de tent opgezet hebben gaan we in het dorp op zoek naar eten., het is al zo laat dat we geen zin in koken hebben. Er is in het dorp eigenlijk geen keuze maar uiteindelijk smaakt het prima!

In het donker lopen we terug naar de tent. We merken dat we de afgelopen dagen een stuk noordelijker zijn gekomen, het is hier veel eerder (ca 3 kwartier eerder) donker.

Met de auto naar Picton via Nelson (270 km) – zondag 3 februari 2019

In de nacht had Nuttert geprobeerd om de sterren te fotograferen. De camping was ‘s nachts behoorlijk donker. Het resultaat is helaas wat mager. Dat wordt op Google zoeken hoe je dat het beste kan doen. Volgende keer beter…

Vandaag weer een andere tactiek voor de ochtend. We willen wat vroeger vertrekken, zodat we ook eerder aan komen. Voor Nuttert is het autorijden best vermoeiend en de afgelopen dagen arriveerden we pas om 19.00 uur op de camping. Dan is de avond kort. Vandaag dus een andere tactiek. We staan om 8.15 uur op en drinken thee/koffie en Nuttert eet z’n havermoutpap. We breken de tent op en halen een apple turnover bij de bakery, een yoghurt bij de 4Square en een take away koffie bij hotel Continental. Om 9.30 uur vertrekken we uit Murchison en zoeken een picknicktafel onderweg om daar alles op te eten. We hadden een mooi plekje gevonden, maar helaas werden we geplaagd door sandflies. We vertrokken weer snel.

Het is de laatste autodag. We mijmeren wat over fietsvakanties of vakanties met de auto. Beide vinden we de fiets fijner, maar we zien ook wel de voordelen van de auto. Waarschijnlijk zullen we nu wel eerder een auto huren hierna. En achteraf gezien hadden we dat ook al wat vaker kunnen doen.

De route gaat eerst over een vlakte en verder over een bergrug met veel dennenbomen. Best mooi. In de buurt van Nelson wordt het drukker op de weg. We rijden langs een baai met wat stranden.

In Nelson parkeren we de auto en lopen wat rond. We maken foto’s van de kathedraal in art-deco-stijl. In de buurt zijn nog wat meer oude gebouwen waar we bij langslopen. Door de palmbomen en het weer doet Nelson erg denken aan plaatsjes aan de Middellandse zee. Lekker relaxt vakantiesfeertje. We lunchen op een terrasje, rijden naar de Queen Gardens om deze te bezoeken, waarna we vertrekken naar Picton.

De route tussen Picton en Nelson had ons half december al schrik aangejaagd en was deels de reden dat we voor de oostkust hebben gekozen. Highway 6 is behoorlijk druk tussen deze plaatsen en de berm is vaak niet breed. We merken dat het als automobilist toch schrikken is als je opeens een fietser ziet. Als fietser heb je dat niet zo door. We komen vandaag een zevental vakantiefietsers tegen.

De route gaat via Blenheim naar Picton en daar zien we verschillende wijngaarden terug die we met de wijntour in december hebben bezocht. Het voelt een beetje als thuiskomen. In Picton kiezen we voor de marina camping ipv de top ten. Bij ons vorige bezoek stonden we wel erg opgepropt. Nu hebben we een riante plek. Om 16.30 uur staat de tent en is ons plannetje gelukt om eerder aan te komen. We zitten wat in het zonnetje en voelen een lichte bries. We hebben tijd om even te ontspannen met een boek of de krant.

Nicole stelt voor om hier nog een extra dagje te blijven. Nuttert is daar eerst wat negatief over, want een dagje niets doen daar heeft hij geen zin in. Even later oppert hij om dan morgenmiddag met een bootje naar de Marlbourough Sounds te gaan. We zoeken uit of dit een optie is en waarschijnlijk gaat dat wel lukken. Morgenochtend gaan we boeken.

Na boodschappen gedaan, auto opgeruimd, gekookt en gegeten, trekken we ons terug in de tent. Dagboekje bijhouden.

Postboot in Picton – maandag 4 februari 2019

We staan vroeg op om de excursie met de postboot te kunnen boeken. Dus eerst met de auto (waar alleen de fietsen nog in liggen) naar de haven van Picton waar we het voor de middag boeken. Hierna gaan we naar het cafe waar we 7 weken geleden, het voelt al veel langer, ontbeten hebben. Het is er nu een stuk drukker (en warmer). Hierna brengen we de auto weg, halen de fietsen eruit en gaan weer terug naar de camping om aan ons blog te werken.

Om 1 uur gaan we weer naar de haven. Het is ondertussen knap warm geworden, 30 graden met een strak blauwe lucht. Dus smeren we ons nog goed in met zonnebrand.

De boot is best snel, 25 knopen, en met een aardige tegenwind is het aan dek best winderig. Gelukkig is er ook een kajuit. Omdat het de postboot is wordt er ook post en pakketjes bezorgd. De boot stopt dus bij de huizen die in de baai liggen. Hoewel het merendeel vakantiewoningen zijn, zijn er ook mensen die er echt wonen.

Aan het einde van de middag zijn we weer terug in de haven. Helaas hebben we geen dolfijnen of orka’s gezien, maar het was toch erg leuk. Na een bezoekje aan de supermarkt gaan we weer terug naar de camping. Lekker in de schaduw drinken we nog een wijntje en beginnen met koken. Na het eten ruimen we de spullen alvast wat op, morgen gaan we op de fiets weer verder (terug naar het Noorder eiland) dus alles moet weer in de tassen.

Terug naar Wellington (22 km) – dinsdag 5 februari 2019

Om 10.00 uur moeten we bij de ferry naar Wellington zijn. Dus we staan rond 8.00 uur op. Dan hebben we voldoende speling. Onze ervaring is dat we ‘s ochtends 1,5 uur nodig hebben om weg te komen inclusief ontbijt. Dan moeten we echter niet aan de praat raken en dat gebeurt vandaag wel. Een Nederlands koppel met peuter is ook een half jaartje weg. Ze zijn in Azië gestart, maar na 6 weken waren ze de drukte al moe. Toen door naar Australië en nu in Nieuw Zeeland. Ze moeten nu wel op het budget letten.

Oke, dus later dan verwacht maar nog op tijd stappen we op de fiets naar Picton. Bij de ferry moeten we weer wachten totdat alles ingeladen is. Ondertussen raken we aan de praat met een Koreaans koppel (Ina en Moon) die al 21 maanden onderweg zijn. We hebben adressen uitgewisseld, want ze willen ook in Europa gaan fietsen. Wij hebben ons aangemeld als “warm shower” dus ze zijn welkom.

Op de boot lezen we wat en drinken we koffie. De 3,5 uur gaan zo snel voorbij. In Wellington zijn we nu als eerste van de boot. We fietsen direct door naar Te Papa om de tentoonstelling van het Chinese terracotta leger te zien. Dit werd in december al aangekondigd. Buiten staat een Chinees leger van lantaarns ter promotie. Er zijn 10 beelden te zien en daarnaast nog allerlei artefacten die mee het graf in gingen. Interessant.

Na het museum zoeken we ons favoriete terrasje The Dockside op. Vervolgens fietsen we langs de drukke HW 2 en het spoor naar de top10 camping 16 km verderop. Het is een ongezellig grote camping, maar wel netjes. We genieten van de muziek van het verderop gehouden festival The red hot summer Tour met allerlei Australische beroemdheden. Om 21.30 uur is dat afgelopen.

Naar Lumsden (40 km) – donderdag 24 januari 2019

Vandaag hadden we afgesproken om rond 8.30 uur te ontbijten. Als we in de keuken aankomen is deze leeg. We weten nu wel waar we het ontbijt kunnen vinden en dus starten we zelf. Even later komt Rachel binnen met haar twee kinderen. Ze had verse melk opgehaald bij de buurman. Gisteren had ze beloofd om poffertjes te maken met verse melk. Maar eerst maakt ze koffie voor ons, terwijl haar dochter vrij luidruchtig haar aandacht vraagt.

We zijn weer langer bezig dan gedacht doordat het gezellig is en het eten ons goed smaakt. Nadat we de tent hebben opgepakt zijn de poffertjes klaar (volgens een Nederlands recept). Wij schuiven aan en smullen van poffertjes met vanille-ijs, poedersuiker en maple-siroop. Als Nathan dan ook nog binnenloopt wordt het helemaal gezellig. We komen hier gewoon niet weg.

Uiteindelijk om 11.15 uur met een liter verse melk, veel foto’s, knuffels en gezwaai vertrekken we dan toch. We zeggen tegen elkaar dat we toch wel ontzettend veel geweldig lieve mensen tegenkomen.

Het weer is goed. Weinig wind, zonnig met hier en daar wolken. De weg is vlak. Het fietsen zou makkelijk moeten gaan, maar Nuttert moet weer op gang komen. Nicole heeft weinig last. Het eerste dorpje met café is Lumsden na 40 km. Lumsden zit op de route van onze volgende trail “around the mountain”. In het café zien we dat er komende zaterdag weer slecht weer wordt verwacht. We passen onze plannen aan en blijven nu in Lumsden, zodat we later (en hopelijk wel met mooi weer) in de prachtige valley zijn waar we al veel van hebben gehoord.

De camping in Lumsden is een groot grasveld met keuken en toilet-douche-gebouw. Het ziet er aardig uit, maar ruikt niet helemaal fris. We zetten de tent op en lezen wat. Als Nuttert doucht gaat het regenen, dus trekken we ons terug in de tent. Nuttert valt vermoeid in slaap.

‘s Avonds eten we bij Route 6 een pizza en drinken we een biertje. Als we terugkeren op de camping is deze een stuk voller. We maken nog een praatje met de eigenaresse en horen dat zij de camping nu 3 maanden beheert, nadat haar vader is overleden. Waarschijnlijk gaat ze de camping verkopen, want in Lumsden is sinds kort ook een freedom camping geopend voor auto’s. Dat is een grote concurrent. Gelukkig is de camping dit jaar nog geopend.

Around the mountains, etappe 1 (25 km, 160 hm) – vrijdag 25 januari 2019

We hebben vandaag maar een kort ritje op het programma staan en omdat de camping waar naartoe we willen gaan pas laat open gaat hebben we deze ochtend dus absoluut geen haast. Omdat Nuttert het bed niet uit kan komen gaat Nicole alleen naar de winkel om custard oid te halen; we hebben gisteren bij camp Taringatura verse melk gekregen en die willen we wel gaan gebruiken. We ontbijten dus met een dessert: heerlijk!!

Nadat we de boel ingepakt hebben gaan we in het dorp koffie drinken, boodschappen doen en bij de i-site de overtocht over het meer regelen. De trail die we gaan doen eindigt aan de westoever van het Wakatipu meer, waarna je met een boot naar het aan de oostzijde gelegen Queenstown moet.

De mevrouw bij de i-site bevestigt weer het vooroordeel wat we hebben: ze kan ons niet helpen en weet eigenlijk ook niet waar we het over hebben. Ze heeft ook geen telefoon, ze is al “glad she has electricity”. We moeten maar naar het gemeentebureau gaan, die kunnen ons vast wel helpen.

Bij het gemeentebureau mogen we bellen, ons zelf meegebrachte folder van de trail heeft een nummer van de bootmaatschappij. Uit het gesprek blijkt het boeken ook alleen telefonisch te kunnen, vandaar dat we het online niet konden vinden…

Als we uiteindelijk op weg gaan is de wind aardig aangetrokken: noordwest 4-5. Dus pal tegenwind terwijl de weg ook langzaam oploopt. Het is ook weer een omgebouwd spoorwegtrace. Wel is er ruimtelijk wat fout gegaan: de palen van de stroomkabels staan midden in het pad. Duidelijk geen clash detection van het 3D ontwerpmodel gedaan…

Het dorpje bij de camping, Mossburn, stelt niet veel voor. Wel zijn er twee cafeetjes, en dat is mooi want we hebben wel weer zin in een bakkie (en een ijsje). Hierna gaan we door naar de camping waar we een rustig avondje hebben; we eten een van de noodmaaltijden waar we al weken mee rondrijden en het smaakt helemaal niet verkeerd!

Verwaaid op country park Mossburn – zaterdag 26 januari 2019

We hadden al een extra dag geboekt op deze camping omdat het weer zou verslechteren. En dat bleek ook zo te zijn. In de nacht had het al goed geregend, maar vooral de wind was fors toegenomen. We blijven lang in de tent liggen (lezen) en luisteren naar het geruis van de bomen. Als we uiteindelijk de tent uitkomen heeft de campingeigenaar een touwtje gespannen op het tentenveldje. Vlak achter onze tent mag je niet meer met je tent staan. Vermoedelijk vanwege kans op vallende taken (of bomen?).

We ontbijten dus laat, doen weer eens een wasje en lezen wat. We zijn naast het Duitse fietsstel de enige die op de camping zijn gebleven. Zij gaan een beetje hun eigen gang, dus wij ook. Er valt dus weinig te kletsen. Het enige wat nog het vermelde waard is dat is dat we de boerderij dieren mochten voeren. Nicole krijgt een zakje met voer en allerlei aanwijzingen voor de dieren. We beginnen met de kippen, daarna de geiten en als laatste de alpaca’s. Bij deze laatste moet je wel oppassen, want ze kunnen spugen!! Dat gebeurt gelukkig niet.

Na het avondeten kijken we nog even op de weerapp en schrikken ons rot. Morgen wordt er voor de avond rond 8 uur 26 mm regen verwacht bij Lake Mavora. Dat is 2,6 cm regen!!! Dat geeft reden tot zorg voor Nicole, Nuttert reageert betrekkelijk nuchter. Onze tent kan dat wel aan.

Around the mountains, etappe 2 (62 km, 900 hm) – zondag 27 januari 2019

Na een onrustige nacht met een fantastische sterrenhemel (dus inclusief Melkweg), we waren niet erg moe geworden van de rustdag en de wind bleef ook flink doorzetten, staan we om 7:00 op. We hebben er zelfs de wekker voor gezet!! ‘s morgens was de wind wel wat minder geworden maar niet echt veel. Bij vertrek hoopten we er maar het beste van. Om moed in te drinken maken we nog een stop bij het al eerder bezochte cafe, nog steeds niet echt beleefd maar de koffie is goed.

Terwijl we daar zitten komt het Duitse stel langs dat naast ons stond en, net als wij, ook een extra nacht op de camping bleven door de storm. Zij gaan naar Te Anau, over de (drukke) weg in plaats van via de trail zoals wij doen omdat hun fietsen smalle banden hebben. Er gaan veel bussen naar Te Anau, daartussen fietsen is niet leuk.

Als de koffie op is gaan we ook op pad. Helaas hebben we pal wind tegen (noordwest 5-6). En de route gaat ook nog omhoog. Gelukkig is het wel mooi weer…

Na 30 km trail gaat de route verder via een gravelweg. En dus ook met ander verkeer. Al met al een stoffige bedoening. Over het algemeen wordt er wel rekening met ons gehouden, maar sommigen…

Na 50 km is de route zo gedraaid dat we in een keer wind mee krijgen; komt waarschijnlijk doordat we in een dal tussen twee bergruggen rijden, en zijn dat de twee smaken.

Uiteindelijk komen we aan bij de campsite. Deze is van het Department of Conservation (DOC) en biedt alleen toiletten en ongezuiverd water, niet echt luxueus dus. De locatie is wel prachtig, aan een groot meer met schitterende natuur. Nadeel: sandflies. Dus gelijk lange mouwen en lang broek aan!

Nadat we een plekje gevonden en de tent opgezet hebben, wat nog niet meeviel want het is erg rustig (keuzestress…) duiken we het meer in. Nog wel frissig!!!

Terwijl we bezig zijn met het eten op te eten op het strandje begint het wat te druppelen, wat vervolgens uitgroeide tot echte regen. Dus gauw naar binnen! De rest van de avond wordt het ook niet meer droog..

Around the mountain, etappe 3 (44 km en 350 hm) – maandag 28 januari 2019

De hele nacht hebben we slecht geslapen. Het bleef regenen of nadruppelen vanuit de bomen. Bovendien lagen we behoorlijk scheef wat het slapen ook niet bevorderde. In de nacht hadden we ons beide zorgen gemaakt. Nicole over modderstromen en Nuttert dat hij blind was geworden. Huh? Hoezo? Nuttert was in de nacht wakker geworden en het was zó donker dat hij met de telefoon moest checken of z’n ogen nog werkten.

Oké, we wachten tot 9.00 uur tot de regen is gestopt. De tent heeft ons redelijk droog gehouden. We ontbijten met havermoutpap, wat ons ondertussen allebei goed smaakt. Rond 11.15 uur starten we met fietsen, na allerlei fotosessies van het meer. Het is immers een Lord of the Ring filmlocatie geweest (Nen Hithoel en Fangorn Forrest). Best wel laat, zeker omdat we om 16.15 uur een boottocht geboekt hebben naar Queenstown.

Vanaf het begin hebben we de wind mee op de prachtige wijdse grasvlakte tussen twee bergketens door. Er zijn twee ‘fords’ (doorwaadbare plek in de rivier) waar we doorheen moeten. Onze tactiek is deze keer om de schoenen uit te doen en met blote voeten over de stenen te lopen. De fiets dient om het evenwicht te bewaren. De omgeving wordt steeds mooier. Na de vlakte fietsen we door een gorge naar beneden. De weg blijft van gravel dus het is oppassen geblazen. Helaas krijgen we vanaf dat moment zo nu en dan toch flinke tegenwind.

Om 15.15 uur krijgen we zicht op Lake Wakatipu. Het is onduidelijk waar onze steiger is, maar we pakken de eerste weg naar het meer en dat blijkt een goede gok. We zien dat er veel bomen omgewaaid zijn de laatste dagen. Het ruikt nog naar vers afgebroken dennenhout. Één boom is nog niet opgeruimd, waardoor we de fietsen over de boom moeten tillen.

Bij Mount Nicholas Station spreken we een Nederlands meisje dat al jaren onderweg is en ook zelf zegt dat ze nergens meer zal aarden. We wachten met een kopje koffie op de boot. De boot die ons naar Queenstown brengt stuitert over de golven. Het uitzicht op het (gletsjer?)blauwe meer met bergen met besneeuwde bergtoppen is schitterend.

We hadden ons op het ergste voorbereid wat Queenstown betreft. Het is er supertoeristisch, druk verkeer, vol met adventureshops, outdoorshops en cafés en restaurantjes. Gelukkig is er nog plek op het Creeksyde holiday Park.

Het voelt eigenlijk wel lekker om weer in de bewoonde wereld terug te komen en s’avonds keuzestress te hebben over het restaurant.

Terug in de tent checkt Nuttert zijn mail. Hij heeft een bevestiging van de huurauto die we woensdag om 10.00 uur kunnen ophalen op Christchurch AirPort…… wat!!! Dat is 500 km verderop! We hebben ons vergist in de locatie! Hoe stom! Meteen beginnen er varianten om dit op te lossen op te borrelen. Variant 1 is om morgen bij het kantoortje van Apex Rental Cars in Queenstown langs te gaan om met hen de mogelijkheden te bespreken.

Tja, of we goed zullen slapen is de vraag. We liggen wel recht.

Queenstown – dinsdag 29 januari 2019

Na een onrustige nacht van Nuttert, mss door de jeukbulten van de sandflies of het foutje van de huurauto, werden we vroeg gewekt door onze buren; al om half zeven hadden ze uitgebreide verhalen met elkaar. Een uurtje later gaan we er zelf uit om naar het verhuurbedrijf te gaan. Daar aangekomen leggen we het probleem uit. Ze kunnen nu niets zeggen, maar er zijn meerdere opties. Ze gaan er mee aan de slag en zullen later terug bellen.

We gaan ontbijten in het naast gelegen cafe en daarna weer terug naar de camping: we hebben een FaceTime afspraak met Jelle en Tina. Althans dat dachten we, door het tijdsverschil is er verwarring over “vandaag” en “morgen”… Gelukkig kunnen ze (onze) vandaag. Maar het wordt maar een kort gesprek, FaceTime jaagt de beschikbare mb’s er doorheen. We beloven dat we snel weer contact opnemen.

Na nog een wasje gaan we nadat het inmiddels wat dichtgetrokken is de stad in. We hebben niet echt een doel (pinnen en een bewaardoosje voor de sd kaartjes) en slenteren wat langs de winkels en restaurants. Ook gaan we nog naar het park met uitzicht op het meer met talloze activiteiten: parapenten al dan niet achter een boot, een rondje met verschillende jetboten of met de stoomboot, of zelf met kayaks, of een soort van haaiboot. Of zeilen. Allemaal leuk en aardig maar het trekt ons niet zo.

Nicole wil misschien met de kabelbaan naar het uitkijkpunt op de berg of misschien ook niet. Dus daar lopen we dan ook naartoe. Het is er, ondanks dat het al half vijf is, nog aardig druk. En omdat we ook net langs een conservation park met lokale vogels, en ook de kiwi, slaat de twijfel toe. We besluiten het goedkoopste te gaan doen. De kabelbaan is $39,- dus op naar het park. Na wat onderhandelen wordt het $38,50 (met 30% korting omdat ze om 18:00 dicht gaan) dus gaan we vogels kijken. Eerst naar de kiwi! Die wordt dan net gevoerd en dus, in de schemer, “goed” zichtbaar. Leuk om het veel besproken en met uitsterven bedreigde symbool van Nieuw Zeeland te zien. Verder zijn er in het park veel dieren, ook bedreigd, die we al in het wild gezien hebben maar ook een aantal nieuwe zoals papegaaien en parkieten.

Hierna gaan we weer naar de camping, onderweg daar naartoe beslissen we dat we weer uit eten gaan, gebruik maken van 186 mogelijkheden! Dit keer de best gewaardeerde volgens TripAdvisor.

Met een schitterende zonsondergang lopen we weer naar de camping en concluderen beide dat Queenstown toch een erg leuke plek was om te zijn!

The Catlins, etappe 1 naar Owaka (54 km) – woensdag 16 januari 2019

In de zonnige ochtend ontbijten we in de keuken waar ook de andere Nederlandse fietsers al bezig zijn. We kletsen wat en ontdekken dat zij dezelfde kant uit gaan als wij. We zullen ze dus nog wel een paar keer tegenkomen vandaag.

Als we bijna vertrekken ontdekt Nuttert dat zijn bril nog in de tent zit en deze is natuurlijk al ingepakt. Na deze korte onderbreking vertrekken we dan toch. De Scenic Southern route tussen Balclutha en Owaka is vrij druk met verkeer en ook flink wat vrachtwagens. Gelukkig slaan we na ca. 7 km af om via Kaka Point (een omweg) te fietsen. In Kaka Point is een zandstrandje waar een paar mensen aan het buiksurfen zijn. De stroming van de zee is sterk hier, dus overal staan weer waarschuwingen. Er blijkt zowaar een café te zijn waar we koffie kunnen drinken. Even later sluiten de Nederlanders (Gonnie en Piet) bij ons aan.

Na een uurtje fietsen we verder naar Nugget Point; een veel gefotografeerde plek in NZ met een vuurtoren. Onderweg zien we meer verlaten strandjes en ook toevallig nog 3 zeeleeuwen. Na een korte maar stevige klim arriveren we bij een parkeerplaats. Nugget Point is nog 900 meter lopen en Nuttert heeft met zijn fietsschoenen aan daar niet zo’n zin in. Nicole gaat alleen. Onderweg zijn er in de diepte ook nog zeehonden te zien en vooral duidelijk te horen. Dat blijft toch spectaculair.

Na wat foto’s gemaakt sluit ze weer aan bij Nuttert en we vervolgen de reis. Het wordt iets heuvelachtiger en lijkt wel wat op Ierland. In Owaka zijn veel plekken om te overnachten, en daar zit ook een camping bij. De receptie is pas over 1,5 uur open, dus we gaan eerst een smoothie/milkshake drinken in het dichtbij gelegen café en doen boodschappen. In de winkel komen we Gonnie en Piet weer tegen, die ook bij dezelfde camping uitkomen.

Terug bij de camping zetten we onze tent neer. Er is pas warm water (om te douchen) tussen 18.00 – 22.00 uur. Ze stoken hier nog op kolen. Het stookhuis is dichtbij de tent en de geur van kolen hangt in de lucht ‘s avonds.

The Catlins, etappe 2 naar whistling frogg camping (38 km) – donderdag 17 januari 2019

Omdat we een relatief korte dag hadden deden we het ‘s ochtends rustig aan met een lang ontbijt. Het is half twaalf als we na het doen van de laatste boodschappen, de komende drie dagen zijn er geen winkels meer, op pad gaan.

De eerste kilometers gaan nog prima, maar na 10 km dient de eerste “Hill” aan: gemiddeld 10% en 260 m hoogteverschil. Gelukkig is de weg niet te druk. Onderweg stoppen we nog om even een uitstapje te maken naar een sprookjesachtige waterval. Het voetpad er naartoe gaat door een native bos; het lijkt wel een jungle. Hierna komen we door een buurtschap waar we een kop koffie zouden kunnen halen, maar helaas moest de barista weg en is er niets te krijgen. Dus dan maar weer door, de camping is niet ver meer (maar wel twee heuvels verderop).

Op de camping maken we gelijk een eetafspraak in het cafe; we willen de nabijgelegen grot (cathedral cave) nog bezoeken en dat kan alleen met laag water. En dat is omstreeks etenstijd. Dus vroeg eten (wat erg lekker was) en door naar de grot. Dit doen we op de fiets, het is nog wel een stuk, eerst heuvel af en daarna weer heuvel op – je blijft hier lekker bezig!

De grot is in de loop der tijd uitgehold door de zee en nu ca 100 m diep. Je ziet de verschillende bodemlagen mooi terug in de wanden.

Nadat we terug zijn bij de camping is het cafe nog open. We hebben nog wel zin in een toetje, dat hebben we wel verdiend: Nicole kiest een overheerlijke rabarbercrumble en Nuttert voor chocolade ijs. Na nog een craft biertje duiken we de tent weer in.

The Catlins, etappe 3 naar Curio Bay (33 km) – vrijdag 18 januari 2019

Weer een kort fietsdagje dus we starten rustig op. In de keuken praten we met een vader en zoon die net een tweedaagse wandeling op Stewart Island hebben gedaan. De vader had nog flinke spierpijn.

Op de fiets is het weer stevig aanpoten (en zweten) met veel stukken op-en-neer. Sommige stukken omhoog zijn zeker 10% stijging. Er zit een heuvel van ca. 200 meter bij, maar die gaat relatief makkelijk. Na 23 km hebben we een korte stop bij de Niagara watervallen van NZ; een platte waterval :). Bij het gelijknamige café drinken we koffie, waar we aan de praat raken met een Duits meisje die bijna op hetzelfde moment dezelfde route in het Noorden heeft gereden. Zij is echter via de westkust gereden op het Zuiderlijk eiland.

Nog 9 km richting de kust en we zijn bij Curio Bay. Een plek met veel wildlife, maar nog veel belangrijker een plek met een versteend bos. Deze is alleen met laag water te bekijken, vandaar dat we hier op de camping gaan staan. Rond 19.00 uur is het pas eb.

We wassen weer onze kleren (deze beginnen zo langzamerhand wel wat te verkleuren) en verkennen de omgeving wat. In de baai zwemmen Hectors dolfijnen, de kleinste soort. Door het rimpelige water zien we helaas de rugvinnen niet.

Na het eten gaan we op zoek naar het versteende bos. Dit is een heel bijzonder stuk rotsen. Eerst zie je niet goed waar je naar moet kijken, maar dan zie je allerlei strepen op de rotsen van bovenaf. Allemaal omgevallen boomstammen. Als je over de rotsen heenloopt zie je dat er tientallen versteende boomstronken staan met in de kern nog de houtnerven. Ongelooflijk als je weet dat dit 170 miljoen jaar oud “hout” is waar je naar kijkt.

We lopen nog weer naar de baai met dolfijnen en zitten op een klif. Het zonlicht geeft prachtig licht zo aan het einde van de dag en wij speuren naar dolfijnen. Uiteindelijk zien we er ééntje redelijk dichtbij langskomen. Het lukt echter niet om deze op de foto te krijgen. Mogelijk ziet Nuttert daarna ook nog een zeeleeuw.

Opnieuw lopen we weer terug naar een uitzichtpunt op het stukje kust met het versteende bos. Daar komen s’avonds ook geeloog pinguïns aan land. Er staan veel mensen vol spanning om zich heen te turen. Zowel vanaf de klif als op de rotsen zelf. Er komen voorzichtig twee paar pinguïns aan land. Voortdurend waakzaam en als ze geluiden horen staan ze stil en wachten af. Ze lopen weer verder als het veilig is. We voelen ons beide er niet meer fijn bij om met zoveel mensen naar 4 pinguïns te kijken. Dus gaan we maar naar de tent.

De weersverwachting voor morgen belooft niet veel goeds, dus wellicht blijven we nog een extra nachtje en hebben we misschien meer kans op dolfijnen.

The Catlins, slotrit naar Invercargill (89 km) – zaterdag 19 januari 2019

Met de wekker op 7 uur gezet checken we gelijk het weerbericht: het lijkt qua wind met een msgige noordwestenwind nog rustig te blijven tot de late middag, wel zal het aan het eind van de ochtend gaan regenen. Voor de komende dagen is en een “severe weather alarm” met veel wind (120 km/h uit het westen) en veel regen. Omdat we dat niet willen afwachten besluiten we om gelijk op pad te gaan naar Invercargill (wat westelijk van ons ligt), waar we dan in een hotel gaan.

Nicole gaat de tent uitruimen en Nuttert maakt het ontbijt. Daarna wordt de tent opgeruimd en met een uurtje zijn we onderweg. Het blijft niet lang droog, na een half uurtje fietsen begint het te spetteren. En de rest van de dag zal het niet echt meer droog worden…

Bij het enige cafe onderweg, in Fortrose, hebben we een koffiestop (terwijl we binnen zitten is het gestopt met regenen). Hier is ook de camping waar we eerst van plan waren te blijven, maar deze is volledig onbeschut. We blijven hier dus niet!

Weer onderweg begint het weer te regenen. En terwijl Nicole flink aan het doortrappen is, heeft Nuttert niet zijn dag. Maar we komen uiteindelijk in Invercargill aan. Het is een wat verlopen stadje, veel lege winkels, maar wel met voldoende hotels. De eerste die we kiezen blijkt net volgeboekt te zijn, maar de volgende heeft nog een mooie kamer met spa! Kunnen we weer wat opwarmen…

Na het badderen gaan we in de stad eten. Ondertussen is het weer flink verslechterd, we waaien bijna van de stoep af!! Het is droog als we terug lopen, maar ‘s nachts gaat het flink tekeer; goed dat we hier een paar nachtjes blijven.

Storm in Invercargill – zondag 20 januari 2019

Na een stormachtige nacht met windstoten van orkaankracht staan we laat op. We ontbijten bij een druk cafeetje in de buurt (Batch), waar op de zondagochtend veel vrienden, families en toeristen zitten.

Ons volgende bezoek brengen we aan het motorcycle mecca. Een museum met vintage motorfietsen. Dit doel had Nuttert gisteren door de regen en de wind geholpen. Het blijkt vooral een verzameling te zijn, zonder veel samenhangende informatie. Per motorfiets wordt wel iets uitgelegd over het betreffende exemplaar, maar niets over technische ontwikkelingen of de concurrentie tussen Harley Davidson en Indian. Gelukkig kan Nuttert daar zelf als liefhebber nog wat over vertellen. In een documentaire wordt nog wel iets verteld over John Britten; een inwoner van Invercargill die een motor had ontworpen die zich kon meten met Ducati en Honda. Met de Britten werden wedstrijden gewonnen, maar kwam ook een rijder om bij de race Island of Man. Helaas overleed John Britten rond z’n veertigste aan huidkanker. Daarnaast is er ook een beetje aandacht voor Burt Munro, een Nieuw-Zeelander die het wereld uur record onder 1000 cc heeft verbeterd met een zelfaangepaste Indian motor. Er is een film over zijn leven gemaakt “the world fastest Indian”(2005).

Omdat het opnieuw hard regent blijven we voor een kop koffie. Bij de I-site daarna halen we wat informatie over de ferry naar Stewart Island. Een mogelijke optie voor de komende dagen. Afhankelijk van het weer. Via de supermarkt lopen we terug naar het motel.

We eten tortilla’s, lezen wat, werken aan ons filmpje voor ons blog, Facetimen met ouders en kijken tv. Tegen 01.00 uur ‘s nachts gaan we pas slapen.

Regen en wind in Invercargill – maandag 21 januari 2019

We zijn blij met deze 2e dag in het hotel: het weer is nog niet opgeknapt. Vannacht stormde het nog flink en deze morgen is het nog flink aan het regenen.

Dus we blijven lekker binnen, ontbijten en wat lezen. Nuttert is alvast voor Japan aan het inlezen, Nicole is bezig met de komende 4 weken in Nieuw Zeeland.

Tegen de middag lijkt het wat droger te worden dus trekken we er op uit, gisteren hebben we een rondwandeling door de stad bij de i-site gehaald die we nu willen gaan doen. We komen helaas niet ver, na de watertoren (uit 18??, die nodig was voor voldoende water in geval van brand) begint het weer te stortregenen. Na deze bui gaan we langs bij het museum waar tautara’s (lokaal voorkomende hagedissen, die wel 150 jaar oud kunnen worden) te zien zijn. Het museum is dicht (net als veel andere openbare gebouwen omdat ze niet aardbeving bestendig zouden zijn) maar van buiten zijn deze aparte dieren te zien.

Kort hierna krijgen we weer een bui over ons, we gaan maar snel een kop koffie halen in een cafe; de regen en natte sneeuw komt horizontaal voorbij…

Na nog wat boodschappen doen gaan we weer snel naar onze kamer. Daar doen we niet al te veel meer: wat lezen, koken en tv kijken. Ook hebben we nog FaceTime-contact met het thuisfront in Hattem, van beide zijden zijn we weer helemaal bij (er wordt wat geschaatst in NL, maar niet zodanig dat het bij Nuttert gaat kriebelen).

Naar Camp Taringatura (59 km) – dinsdag 22 januari 2019

In de ochtend is het windstil en dus pakken we onze spullen in na een snel ontbijt en vertrekken. Helaas slaan we Bluff en Stewart Island over vanwege de slechte weersverwachting. Veel wind en regen in het Zuiden en er is nog steeds een “severe weather warning” van kracht. We verwachten dat het meer noorderlijk wat beter zal zijn. Dus gaan we richting Queenstown.

In Invercargill fietsen we nog een flink stuk door Queens Park. Hieraan kun je wel zien dat deze stad echt is ontworpen. Het stratenplan is rechttoe rechtaan en er is ruimte genomen voor grote parken. Net buiten Invercargill zien we de bordjes van een fietsroute “Southland traverse” staan. Deze volgen we en dat schiet lekker op. Er staat weinig wind, de zon breekt door en de weg gaat heel licht omhoog. Dus het fietsen verloopt voortvarend.

Vlakbij Winton trekt de wind al flink aan, maar in principe zouden we in Winton stoppen. Morgen wordt er veel regen voorspeld en dus zitten we dan liever in een wat grotere plaats. Helaas blijkt de camping bij de golfclub niet geschikt voor tenten. En is deze ook allesbehalve gezellig. Bij the Bakery met een kopje koffie en een puddingbroodje besluiten we toch door te fietsen naar de volgende camping 22 km verderop in the middle of nowhere. We hebben er beide niet veel zin in, maar weer een hotel is voor Nuttert geen optie. Het is 12.30 uur en we hebben voldoende tijd om dit stuk rustig te rijden.

We doen boodschappen bij de New World supermarkt voor 2 dagen en gaan weer op weg. Ondertussen is de wind toch krachtiger geworden dan was voorspeld en met zijwind (windkracht 6) met flinke rukwinden worstelen we ons met 10-12 km/u naar onze bestemming. Ongeveer 1 km voor de camping belanden we in de luwte van een heuvelrug, waardoor we opeens redelijk gemakkelijk kunnen fietsen. Op “de camping” is er eerst helemaal niemand te zien. Wij lopen wat langs de gebouwen. Vooral veel huisjes met bedden. Het doet denken aan scoutingkampen. Er is een (rommelige) keuken waar duidelijk wel iemand net heeft gekookt. Opeens staat Nathan voor onze neus die ons allervriendelijkst welkom heet en even later sluit Rachel bij ons aan (zij lag te slapen). We drinken een kop thee samen. Heel gezellig.

Daarna zetten we de tent op en nog steeds is er nauwelijks wind en blijft het zonnig. We maken eten in de keuken. Het voelt een beetje alsof we in de keuken van Nathan en Rachel koken, maar zij geven beide aan dat we welkom zijn. We eten aan de lange tafels in de “schuur”.

De weersverwachting voor morgen is zonnig en vanaf 16.00 uur flinke regen. De wind is nog wel stevig. Dus dan kunnen we verder fietsen. Kijken we bij de weersverwachting van Winton dan zien we daar nog steeds de hele dag forse regen. We wachten maar af….

Verwaaid op Camp Taringatura – woensdag 23 januari 2019

We worden (laat) wakker met regen en wind: de verwachting klopt dus. We gaan hier nog een dagje staan, dus blijven we nog lekker in ons tentje liggen…

Om een uur of 11 gaan we naar de gezamenlijke ruimte om ons ontbijt te maken. Nadat we het op hebben begrijpen we van Rachelle, die binnen komt lopen, dat ze dit voor ons klaar heeft gezet. Erg aardig, maar vandaag lukt dat niet meer.

Eigenlijk doen we de hele dag verder niet veel, wat lezen en muziek luisteren. We waren nog van plan een wandeling te maken, maar buiten is het weer bar en boos (en na het passeren van het koufront ook 10 graden kouder). Wel hebben we lange gesprekken met Rachelle over werk, hobby’s, passies en het leven en wonen in Nieuw Zeeland en Duitsland (waar ze 16 jaar gewoond heeft en een zangcarrière had opgebouwd). En dit terwijl haar jonge kinderen ons flink bezig houden.

We gaan tegen zonsondergang (hier om ca. 10 uur) onze koude tent in, het was een leuke dag.

En het filmpje van deze week:

Ortago Central Rail Trail, etappe 1 (55 km) – woensdag 9 januari 2019

Nadat we vroeg opstaan, ontbijten en de tassen inpakken hebben we nog tijd over. Nuttert ontdekt dat we de foto’s van de camera op de tv kunnen laten zien. We zijn benieuwd naar de foto’s van gisteren dus gaan we kijken. Voordat we het weten is het echter al 8.55 uur en om 9.30 uur gaat onze trein, waar we eigenlijk om 9.00 uur al verwacht worden. Met een rotvaart fietsen we naar het station. Gelukkig nog op tijd en met 5 minuten “over” nemen we plaats in de trein.

We zitten tegenover Jon en Lori, een Amerikaans stel van in de 60, die ook met de fiets zijn. Ze komen van de westcoast en zijn een gezellig stel om mee te kletsen. Heel begaan met de natuur en ze maken zich enorm zorgen over de onbetrouwbaarheid van Trump. In de tussentijd trekt het scenic landschap aan ons voorbij. Om 13.30 uur arriveren we in Pukerangi. We wensen de Amerikanen een goede reis en zeggen “see you” en we vertrekken. Op de eerste heuvel wordt er echter hard naar ons geroepen en blijkt het dat Jon pech met zijn fiets heeft. Zijn pedaal zat niet goed vast en is deze eraf gevallen en is de schroefdraad beschadigd. De pedaal wil niet meer terug in de cranck. Ook Nuttert z’n toolbox blijkt niet helpend. Gelukkig komt er een busje langs die na even nadenken de fiets meeneemt naar Middlemarch incl. Jon. Lori fietst met ons mee. In Middlemarch is de fiets van Jon gerepareerd en drinken we gezamenlijk koffie, waarna wij weer vertrekken. De Amerikanen proberen eerst nog wat eten te kopen voordat zij gaan.

Het fietspad is een goed begaanbare weg met lichte gravel. Het gaat steeds licht omhoog omdat het vroeger een treinspoor was. Bij Rock and Pillar geniet Nuttert van de bijzondere gestapelde wolken die alleen ontstaan bij een bepaalde windrichting (in ons geval: tegenwind). Jon en Lori halen ons weer bij als we daar foto’s van aan het maken zijn. Ze moeten lachen om de interesse. Opnieuw fietsen we weer vooruit, maar opnieuw komen we ze weer tegen. Uiteindelijk staan we met z’n vieren om 18.30 uur bij de informele camping aan een riviertje met alleen een toilet. We zetten onze tenten op en eten ieder ons eigen maaltijd aan de picknicktafel. Om 21.00 uur wensen we elkaar goede nacht en gaan we voor het eerst slapen op een plek waar we bijna helemaal alleen zijn. Ver van alles…

Ortega Central Rail Trail, etappe 2 (82 km) – donderdag 10 januari 2019

Midden in de nacht wordt Nuttert wakker gemaakt door dieren (possums?) die zo nodig herrie moeten maken bij de tent. Misschien staan we op hun plekje? Gelukkig is het van korte duur.

Wanneer we opstaan, om acht uur, zijn Jon en Lori al vertrokken. Ze hadden al gezegd dat ze vroeg zouden gaan.

Anderhalf uur later zitten we dan ook op de fiets. Het is dan nog best fris. Als de zon doorbreekt warmt het al snel op. In Waipiata maken we een stop voor een kop koffie en om contact op te nemen met het reisbureau; wonderlijk genoeg is er mobiel bereik, het dorp zelf is een aantal gebouwen en een hotel. In het volgende dorp (Ranfurly) dan maar provianderen. Ondertussen is het al best warm geworden maar doordat we tot dusver lekker wind mee hadden prima te doen.

Weer op de fiets is de wind 180 graden gedraaid! Dus vol wind tegen. En vanaf nu ook constant stijgend, 250 meter hoogteverschil over de komende 15 km. En naarmate we hoger komen neemt de wind toe.

Op het hoogste punt, 612 m, stoppen we zoals het hoort voor een foto. Nu hebben we nog 40 km te gaan waarbij het grotendeels dalend is. Ook is de wind nu meer van de zijkant, dus oppassen dat we niet van de weg afblazen.

In Oturehua maken we nog een korte stop. Bij de kruidenier haalt Nuttert een ijsje. De winkel blijkt nog geheel in oorspronkelijke staat te zijn: in de afgelopen 150 jaar is er nagenoeg niets veranderde. Ondanks dat het een heel klein dorp is, is het wel een actieve gemeenschap: in de winter wordt hier veel aan curling gedaan en is er een internationaal bekend motortreffen!

Op het gravelpad wat daarna volgt ziet Nuttert opeens iets glinsteren. We rijden door, maar de goudkoorts heeft hem te pakken en het laat hem niet los. Hij draait om en rijdt een stukje terug om te kijken wat het was. Helaas… geen goud.

Na een schitterend laatste deel door een gorge waar we via bruggen en tunnels doorheen gaan komen we om half zes bij een keurige camping in Omakau aan. We zetten onze tent neer bij die van Jon en Lori, zij zijn ons net voor. We hadden ze hier niet verwacht, maar vinden het erg leuk ze weer te zien! We spreken af om morgenochtend samen te ontbijten, we zijn allemaal niet zo fit/gezellig meer.

Ortago Central Rail Trail, etappe 3 (37 km) – vrijdag 11 januari 2019

Vanochtend hebben we afgesproken om gezamenlijk te ontbijten met de Amerikanen. Jon staat meestal op om 5.00 uur en Lori om 6.00 uur. Dat is voor ons echt te vroeg. We spreken om 8.00 uur af of misschien eerder. Dat lukt ons helaas niet. Dus om 8.00 uur komen we slaperig de tent uit. Jon en Lori hebben zo langzaam mogelijk gedaan, de tent is al opgeruimd en zij eten nu hun havermout op. We schuiven aan en maken ons ontbijt met eieren en brood. De Amerikanen kijken met verbazing naar ons en vragen zich af of we kunnen toveren. Het lijkt alsof we een bodemloze fietstas a la Harry Potter mee hebben, vinden zij.

We bespreken onze plannen (we gaan naar Clyde) en hun plannen (zij gaan door naar Cromwell). We spreken af om in Alexandra samen koffie te drinken. Zij vertrekken en wij pakken de tent op en vertrekken een half uur later. Het is gelukkig een zonnige dag met minder wind als gisteren. De omgeving is weer adembenemend mooi. Zelfs Nuttert blijft foto’s maken. We fietsen door twee tunnels en over enkele bruggen. Het landschap is heuvelachtig en is prachtig en we bewonderen de verschillende kleuren geel. Na 27 km flink door fietsen (Nicole) en rustig fietsen (Nuttert) vinden we Jon en Lori bij het Courthouse. We praten bij, kletsen over politiek en klimaat, waarna we de laatste 8 km naar Clyde met z’n vieren fietsen naar het eindpunt.

In Clyde stellen we met z’n allen het afscheid uit. Nog een drankje, een groepsfoto en dan gaan ze. Wij zetten de tent op en missen hen.

Nuttert checkt zijn mail en heeft van Bradley een bevestiging dat het geld is overgemaakt en de reis geregeld is. Het voelt nu bijna alsof onze reis al bijna voorbij is nu we een einddatum weten. Donderdag 3 april om 15:05 zijn we weer terug in Nederland… Nu verder maar niet meer aan denken.

We doen de was en bezoeken het dorpje met historische stenen gebouwen; overblijfselen uit de tijd dat er goud werd gewonnen. We komen er achter dat in Clyde geen I-site is. Dat maakt het organiseren van een jetboat voor morgen wel lastiger. Als we dan ook nog via internet lezen dat de kosten 110 NZD p/p zijn besluiten we om niet de Roxburgh Gorge Trail te doen, maar via de highway 8 naar Roxburgh te fietsen. Deze lijkt ons niet zo druk.

’s Avonds eten we duur maar lekker bij Oliver in Clyde. Met wijn en bier op komen we “moe” aan bij de tent. We kijken terug op een paar gezellige dagen.

Clyde naar Roxburgh (64 km) – zaterdag 12 januari 2019

De zon brandt al lekker vroeg op de tent maar we houden het nog tot 8 uur binnen vol. Omdat de camping vrij groot is gaan we eerst de boel opruimen en dan in de keuken ontbijten. Daar spreken we een tweetal fietsers die met de bus HW 8 gereden hebben en daar niet zouden willen fietsen. Dit was nou net ons plan… De twijfel slaat weer eens toe! Misschien dan toch de Roxburgh gorge trail gaan doen? Inclusief de dan benodigde transfer met een jetboat? Eerst maar naar de i-site in Alexandra, daar willen we toch nog een armbandje kopen voor sponsoring van de Otago rail trail.

Gisteren zijn we ook al in Alexandra geweest, dus we zijn blij met een tweede fietsroute: de rivertrack, een makkelijk te rijden mtb track langs de Clutha rivier.

Bij de i-site informeren we naar de mogelijkheden en het blijkt dat we om 13:00 een jetboat kunnen nemen die bij de steiger van Alexandra vertrekt. En we zouden bij de schipper kunnen regelen dat we mee mogen varen.

Na een kop koffie gaan we naar de steiger. We zijn ruim op tijd, maar na lang wachten: geen boot. Dus terug naar de i-site. De boot blijkt bij een andere steiger af te varen, 12 km verderop…

Uiteindelijk besluiten we ons maar aan het oorspronkelijke plan te houden: HW 8. Qua drukte valt het mee maar de weg is erg heuvelachtig met steile hellingen, Nicole is er halverwege al helemaal klaar mee. Het blijft maar op en neer gaan en er lijkt geen einde aan te komen. Na 23 km kunnen we weer via een trail verder: Clutha Gold trail. Eind 19e eeuw is hier veel goud gewonnen, dit is in het landschap nog goed te zien door de heuvels van “tailling” (steenresten). Ook ligt er nog een gezonken baggermolen in de rivier en is er een vervallen hangbrug (met bijbehorende bordje dat de brug onbegaanbaar is).

Na boodschappen gedaan te hebben in Roxburgh zijn we pas tegen 7 uur bij de camping. We genieten aan het einde van weer eens een warme dag van ons net gekochte nog koude biertje voordat we gaan koken. Deze camping blijkt veel gebruikt te worden door jonge fruitplukkers, in de kleine keuken is het druk! We eten dan ook laat en duiken daarna gelijk de tent in.

Regendag in Roxburgh – zondag 13 januari 2019

Als we checken hoe het weer van de dag gaat worden zien we dat er een flink front met veel regen verwacht wordt. We besluiten om maar een dagje niet te fietsen, de route is onverhard en daarmee een modderboel, hebben we niet zo’n zin in.

We kunnen nog net voor de regen in het dorp boodschappen doen voor vandaag en morgen en daar ontbijten, bij terugkomst begint het net te regenen.

Het is een rustig dagje: beetje slapen, beetje internetten, het blog bijwerken, wat bij-eten (snoepen dus), wat opruimen… heerlijk. En ondertussen regent het, niet al te hard maar je zou er flink nat van worden.

Aan het einde van de dag is het weer droog, en gaan de sproeiers op het land weer aan.

Roxburg naar Beaumont (47 km) – maandag 14 januari 2019

Vandaag een kort fietsdagje voor de boeg, dus we doen rustig aan. Rond 10.45 uur vertrekken we van de camping terwijl de zon schijnt. We volgen het Clutha Gold trail tot aan Beaumont. Een glooiend pad langs de rivier de Clutha. Een snelstromende rivier met veel kolkjes. Zeker geen rivier om in te zwemmen. Zo nu en dan staan er informatieborden over het goud mijnen. Er is echt in korte tijd vanaf 1865 veel goud gevonden. En ook nu moet er vast nog wel wat te vinden zijn.

Na ongeveer 20 km komen we bij Millers flat aan. Er blijkt zowaar een tavern te zijn waar we koffie kunnen krijgen. En het is nog wel maandag! We bezoeken hier ook nog een bakkersmuseum. Nutterts grootvader was bakker en de bakkerij met oven ziet er dan ook bekend uit voor hem. Er was vroeger ook nog een tearoom in gevestigd. De vrijwilligster vertelde enthousiast over hun plannen. De oven kon nog gebruikt worden en dat wilden ze dit jaar graag uitproberen. Het kostte echter wel 3 dagen om het bakgedeelte warm genoeg te krijgen.

Iets verderop maken we nog een kleine omweg naar de ‘lonely graves’. Het verhaal gaat dat een onbekende jongere man hier begraven is, die verdronken was en gevonden aan de oever van de Clutha. Een lokale bewoner, William Rigney, heeft deze man toch op een mooie plek begraven met als tekst ‘somebody’s darling lies buried here’. Toen William zelf overleed is hij er naast begraven met de tekst ‘the man who burried somebody’s darling’. De feiten blijken anders, maar daarvoor moet je zelf maar langs het graf gaan….

Op de fiets weer verder langs de rivier kwamen we in steeds verlatener gebied terecht tussen hoge heuveltoppen. In Beaumont was een hotel/café/motel/camping. Er was nog plek voor ons. S’avonds aten we daar en dronken we een biertje met goede WiFi ontvangst. Het lukte zelfs om een aflevering WIDM te zien.

Terug in de tent maakten we een planning om de route in de Catlins te fietsen. We bekijken waar de campings en de supermarktjes zitten. Nog wat lezen en dan naar bed. Het wordt 11 graden vannacht, dus weer tijd voor 2 slaapzakken.

Langs de Clutha, naar Balclutha (63 km) – dinsdag 15 januari 2019

Nuttert wordt wakker van het verkeer over de brug over de rivier. Niet dat het erg druk is, het is meer het geluid wat dit veroorzaakt: alsof de brug instort. Gisteren zijn we er met de fiets over heen gegaan en toen hadden waren we blij dat we aan de overkant aangekomen waren. Maar ook zware vrachtwagens maken er gebruik van! Wat dan weer bijzonder is: het verkeer wordt geregeld met stoplichten (voor de ingewijden: VRI), de enige in dit deel van Nieuw Zeeland!

En nog een bijzonderheid op deze dag: we passeren de enige veerpont van het land! Helaas is die wanneer wij passeren buiten dienst… Maar we hebben wel geluk met de aanwezigheid van een cafe op onze route. Volgens onze kaart zou er vandaag geen zijn, maar dus wel!

Het werd zo een mooie dag: de route was over mooie, goed onderhouden, rustige wegen deels door inheemse bossen. Ook waren er geen steile hellingen, integendeel, de weg was licht glooiend met de rivier aflopend richting zee. En er was ook weinig wind. Allemaal dus erg plezierig!

We waren dan ook best vroeg bij de camping. Na het opzetten van de tent en wat opfrisserij zijn we eerst de reispapieren voor Japan gaan ophalen die we hier naar toe hadden laten sturen, daarna een kop koffie en de boodschappen; deze camping heeft weer een goede keuken, dus we gaan zelf pizza maken.

Tijdens het koken komen we in gesprek met een Nederlands stel wat ook hier fietsend is; leuk om ervaringen uit te wisselen.

En het filmpje van deze week:

Langs de Nieuw Zeeuwse kust – Donderdag 3 januari 2019

Na wat dubben over wat te doen, “de Duitsers” gaan op de fiets naar Moeraki en daarna per bus naar Dunedin, hebben wij besloten de gehele afstand te fietsen. Door de verdeling van de campings worden het drie kortere etappes. Dus we hebben deze ochtend niet echt haast en gaan lekker relaxed ontbijten en alles inpakken. Bij vertrek komen we de Duitsers weer tegen: gisteren aangekomen en nu een paar rustdagen voor ze ook naar Dunedin gaan.

De route vandaag gaat zoveel mogelijk over kleine wegen maar heeft ook stukjes HW 1. Eerst langs de kust en niet al te vlak. In Hampden doen we wat boodschappen en lunchen we. Vlakbij zijn de Moeraki boulders, grote ronde “stenen” die in de loop de tijden in de bodem gevormd zijn en langzaam maar zeker door de erosie van de kustlijn op het strand komen te liggen. Omdat het nu hoogwater is en ze dan grotendeels onder water liggen besluiten we om eerst naar de camping te gaan en later er naartoe te lopen.

Bij de camping hebben we geluk, er is nog net een plekje vrij. Na het opzetten van de tent wandelen we de 3 km naar de boulders. Volgens de campingbaas zou dit over het strand kunnen, maar het water staat nog net wat te hoog. Dus dan maar via een kustpad.

Bij de boulders aangekomen liggen ze net niet meer in het water. En het is ook niet zo druk, kunnen we mooie foto’s maken…

De terugweg proberen we wel via het strand, maar het zand wordt op een gegeven moment rotsen. Met veel wildlife. Nadat de aanwezigheid van Nuttert door een furseal (met een jonge) niet zo gewaardeerd wordt, kiezen we toch maar weer voor het kustpad.

Bij de camping koken en eten we in de van alle gemakken voorziene keuken. Weer bij de tent blijken we nogal luidruchtige buren te hebben die ook nog, naar Nieuw Zeelandse begrippen, lang door gaan…

Fietsen op en af van Highway 1 – Vrijdag 4 januari 2019

We worden vroeg gewekt (5.00 uur) door onze “fijne” buren: ze gaan vissen en blijkbaar moet de camping daar van meegenieten. Na vertrek kunnen we nog een uurtje slapen.

De route vandaag gaat meer het binnenland in. Het is een rustige weg door een schitterende gorge gevolgd door een aardige klim. Het is een gebied met veel bosexploitatie: deels net aangeplant en deels net omgehakt. Met name dat laatste ziet er niet erg duurzaam uit…

Wanneer we weer op HW 1 uitkomen is er een dorp (Palmerston) waar we lunchen. Qua stratenplan is dit duidelijk op de tekentafel ontworpen…

Na een lokale weg die door een meer agrarisch gebied voert en een stukje HW 1 komen we in Waikouaiti aan. Het weer vandaag was niet super, bewolkt en een graad of 18, maar nu begint het ook wat te miezeren.

De camping, vlak aan zee, is niet heel bijzonder maar er is (daardoor misschien) voldoende plek; op zich is alles er wel maar het behoeft wel wat aandacht en liefde.

Na het opzetten van ons kampement gaan we bij de zee kijken. We hebben het natuurlijk al vaker gezien de afgelopen tijd: de Stille Oceaan. 9000 km water tot de overkant, Zuid Amerika. Dat is een best stukje varen!

Na dit gaan we in het dorp op zoek naar wat te eten, we hebben geen zin in koken. Een soort cafetaria is open en er is flink wat aanloop. Helaas niet veel keuze dus nemen we een fish en chips met wat groente.

Terug bij de tent vallen we met het geluid van de brekende golven al snel in slaap.

Scenic route naar Dunedin (44 km) – zaterdag 5 januari 2019

Het lukt ons niet om vroeg op te staan. Beide zijn we moe en tot 9.00 uur blijven we liggen. Het wordt vandaag een warme dag en dat voel je direct als we buiten staan. De zon schijnt.

Het is naar Dunedin over de highway 1 nog ca. 39 km, maar de weg is druk en we hebben een alternatief. We rijden via de coast road (Karitane) naar Waitati. De route is prachtig, maar dat is een ander woord voor ‘heuvelachtig’ met flinke steile stukken erin. In combinatie met de warmte is dat hard werken. Maar op elke top is het uitzicht schitterend. Onderweg spreken we nog mensen uit Dunedin, die ons vertellen dat zich in Dunedin het steilste straatje van de wereld bevindt. Dat belooft niet veel goeds als fietsers.

Vlakbij Waitati komen we langs een brouwerij. Zij schenken helaas alleen bier. Geen goed idee als je nog 25 km moet fietsen met een berg van 400 meter erin. Iets verderop kunnen we terecht voor een kopje koffie bij een galerie. In de schaduw met de hond van de eigenaresse aan onze voeten komen we weer bij met koffie en chocoladekoek.

De route via Mount Cargil begint redelijk makkelijk. We fietsen soepel in de eerste versnelling het eerste stuk. Na 200 hoogtemeters (3 km klimmen) pauzeren we in de schaduw. Het valt ons tot nu toe mee. Ook de rest van de beklimming blijkt uiteindelijk prima te doen. Achteraf was de weg tussen Waikouaiti en Waitati lastiger dan deze berg. Het is vooral een kwestie van lang klimmen. Vanwege de warmte trekken onze fietsbanden sporen door het asfalt. Nuttert gaat de laatste km’s op z’n snelst naar boven en moet dan wel een tijdje wachten voordat Nicole verschijnt.

De afdaling doen we voorzichtig ook vanwege het warme asfalt en de wind die op onverwachte plekken op je afkomt. In Dunedin rijden we langs Baldwin Street, het steilste straatje van de wereld, naar ons appartement. Na een heerlijke douche kijken we wat tv. Later op de avond eten we pizza in een restaurantje.

Facetimen met Middelstum & Hattem – zondag 6 januari 2019

Vandaag uitgeslapen na een warme nacht. Om 10.00 uur hebben we een afspraak met de ouders van Nicole. We gaan Facetimen. Agnes is ook in Middelstum en dus praten we in een half uurtje gezellig bij. “Hartstikke leuk”.

Het regent al de hele ochtend en volgens het weerbericht gaat dat ook niet veranderen vandaag. We gebruiken de tijd om onze site weer bij te werken, beetje de krant te lezen, een sudoku te maken en een aflevering WIDM (wie is de mol) te bekijken. Ook zoeken we uit wat er in Dunedin te doen is en wanneer we naar Japan willen vliegen. Het is nu wel de tijd om een ticket te boeken. Zo rond 15/20 februari is ons plan om te vertrekken.

We doen boodschappen en als we terugkeren naar huis is de regen eindelijk gestopt. Rond middernacht hebben we ook nog een half uurtje ‘live’ contact met de ouders van Nuttert. Dit gaan we vaker doen.

Dagje Dunedin – maandag 7 januari 2019

Na het ontbijt lopen we de stad in en drinken bij Starbucks een kop koffie. We willen beide een fietsshirt kopen ter herinnering aan Nieuw Zeeland. Er zitten 4 fietswinkels bij ons appartement in de buurt. Daar gaan we bij langs en lopen ondertussen tegen het prachtige Victoriaanse (?) treinstation aan. We maken foto’s en kopen een ticket naar Pukerangi voor woensdag. De dag dat we gaan starten met de Otago Central Rail Trail.

Naast het station ziet Nuttert een oude stoomtrein in een museum staan. We moeten naar binnen om deze van dichterbij te bekijken. De man bij de balie gaat er vanuit dat we het museum willen bezoeken en we krijgen een plattegrond in onze handen geduwd. We zijn in het Ortago Settlers museum, blijkt. Omdat het gratis is lopen we maar verder. Uiteindelijk blijkt het museum een mooi historisch beeld te geven van het leven in Dunedin.

Na een kop (volgens Nuttert) echte koffie en een kleine lunch koopt Nuttert dan toch zijn Nieuw Zeelandse shirt. Nicole ziet wel een paar mooie, maar ze hebben niet de juiste maat. Het volgende wat geregeld moet worden is de Tour naar de albatros kolonie. Dit regelen we snel bij de I-site. Op de terugweg naar ons appartement lopen we nog bij een fotozaak binnen om een beter bandje te kopen voor ons fototoestel.

We doen boodschappen en maken ‘thuis’ ons eten. We kijken naar de film Apocalyps Now op de tv, terwijl we in de laundry van het complex onze was draaien. Helaas blijkt de droger niet goed te werken, waardoor we nog na middernacht bezig zijn om onze was op te hangen.

Wilderness Tour – dinsdag 8 januari 2019

Vandaag gaan we een georganiseerde Tour doen op de peninsula van Dunedin. Daar is een albatros colony te vinden wat heel bijzonder is, want de enige in Nieuw Zeeland aan vaste land. Het busje vertrekt pas om 15.30 uur dus in de ochtend hebben we tijd om 1) mijn fietsbroek en de tas voor het vliegtuig te laten repareren 2) een kopje koffie te drinken 3) bij het reisbureau (House of travel) onze vlucht naar Japan en vervolgens Amsterdam te regelen 4) een jurkje te kopen 5) het steilste straatje van de wereld te bezoeken 6) een stukje in de botaninische tuin te wandelen en 7) snel een patatje te eten.

Na deze volle ochtend/middag ploffen we in het kleine tourbusje. In totaal zijn we met z’n 18’en en 2 gidsen. De peninsula is prachtig. We rijden over hoge, kronkelige weggetjes met zicht op de Pacific Ocean aan de ene kant en de baai van Dunedin aan de andere kant. Het busje moet meerdere keren terugschakelen om de steile heuvels op te rijden. Dat klinkt niet altijd betrouwbaar, maar het ding blijft rijden.

Eerst rijden we langs enkele ondiepe wateren waar onze gidsen Lauri en Shaun ons enkele watervogels aanwijzen. Veel daarvan hebben we in de afgelopen weken al eerder gezien, maar nu krijgen we namen te horen en of ze inheems zijn of ingevoerd. De ingevoerde beesten werden vanwege 3 factoren naar Nieuw Zeeland gebracht door de Europeanen: “they looked good”, “they sounded good” of “they tasted good”. De inheemse dieren met name vogels waren geen predetors gewend, waardoor ze de mogelijkheid om te vliegen niet nodig hadden om te overleven. Toen er konijnen, ratten, wezels, possums en egels etc. ingevoerd werden hadden die vrij spel met de logge landvogels. Geen wonder dat een aantal vogels zijn uitgestorven of bedreigd worden.

Ons volgende bezoek is aan het albatros center. Na een film en uitleg gaan we naar de vogelkijkhut waar we zicht hebben op 2 broedende albatrossen. De gids vertelde dat een albatros zodra deze vliegt de eerste 5 jaar geen land nodig heeft en zijn tijd alleen op zee doorbrengt. Daarna komen ze terug naar Nieuw Zeeland om te socializen met andere jonge albatrossen. Vervolgens vormen ze paren voor het leven. Alleen als ze broeden hebben ze land nodig. Terwijl we luisteren zien we meerdere albatrossen langs vliegen. Omdat er weinig wind staat moeten ze hun vleugels bewegen. Magnifiek om deze enorme vogels rond te zien zweven.

Het volgende uitstapje is naar een zeehonden kolonie. Vanuit een uitkijkpunt kijken we van boven op de zeehonden. Er liggen tientallen volwassen zeehonden en ontelbaar veel jonkies. We zien dat ze gevoed worden en dat ze aan het proefzwemmen zijn in kleine gaten gevuld met water. Zo schattig.

Het laatste wat we doen is een bezoek brengen aan een strandje waar zeeleeuwen en de zeldzame geeloog pinguïns te zien zijn. De zeeleeuwen zijn niet schuw en we kunnen redelijk dichtbij komen. Dit strand is hun bed dus we moeten wel stil zijn. Helaas heeft een volwassen mannetje (zeeleeuw) bedacht om te gaan rusten op de plek waar de geeloog pinguïns normaalgesproken aan land komen. Dat is supergevaarlijk voor ze, omdat de zeeleeuw ze dan beschouwt als speeltje en er achteraan rent. Dat kan dodelijk aflopen. Elke keer als er weer een pinguïn arriveert is het spannend om te zien of ze het gevaar zien. Dan duiken ze weer het water in. Als we weg gaan staan er 4 pinguïns op het strand, stokstijf stil te wachten totdat de zeeleeuw verplaatst. We weten niet hoe dit afloopt…

In een uurtje zijn we terug in Dunedin en om 23.30 uur stappen we het bed in.

En het filmpje van deze week:

Fietsen langs 4 meren (86 km) – donderdag 27 december 2018

In de ochtend, nadat we de tent hebben opgepakt, zitten we nog even met een kop koffie te genieten van het uitzicht op het meer; Lake Tekapo. Vandaag starten we dus met de trail ‘Alps to Ocean’. Op de bordjes afgekort met A2O. Sinds kort is er een alternatieve route bijgekomen en kun je nu ook starten bij Lake Tekapo. Officieel start de route bij Mount Cook, de hoogste berg van NZ, en word je met een helikopter naar de startplek gebracht. Dat kost natuurlijk ook wel wat, maar is dan ook weer een spectaculair begin van je fietstocht. Tja, dat gaan we dus niet doen. We blijven met beide benen op de grond.

De eerste 27 kilometers volgen we een kanaal tussen twee powerstations.
80% van de energie die NZ nodig heeft is duurzaam gewonnen. De stuwmeren zorgen voor een groot deel voor de electriciteit. We zien dan ook weinig zonnepanelen. Het kanaal verbindt Lake Tekapo met Lake Pukaki. Vlak voordat we bij Pukaki arriveren zien we nog een zalm ‘farm’. Er staan ook veel vissers aan de kant. Blijkbaar ontsnapt er nog wel eens een zalm.

Aan Lake Pukaki ligt ook Mount Cook. De hele bergketen die we zien hebben nog wel stukken sneeuw op de helling, maar Mount Cook is daarvan duidelijk de hoogste. Door het zonnige weer en het prachtige blauwe water met de imposante bergen is het een plaatje om te zien. We blijven nog een stuk langs de rand van het meer fietsen, waarna we afslaan naar Twizel.

In Twizel drinken we koffie met cake en doen we boodschappen. We zijn nu 57 km onderweg, maar besluiten toch nog 30 km verder te fietsen. De route is makkelijk te doen, de wind staat gunstig en de weersverwachting voor de komende dagen belooft niet veel goeds. We willen zaterdag in Omarama zijn om daar de storm af te wachten. We kunnen dus nu beter even doorfietsten.

De weg naar Lake Ohau is eerst weer langs een kanaal. Daarna volgen we een mountainbike-route langs de kant van het meer. Het is er opnieuw schitterend. Bij Lake Middelton, een naastgelegen klein meertje stoppen we bij de DOC camping. Daar zou plaats zijn voor 40 plekken, maar dat controleert blijkbaar niemand. Het staat er stampvol auto’s, caravans, tenten en allerlei andere aanverwante bouwsels. Het is chaotisch en het oogt wat slonzig omdat het gras hoog is. We kunnen gelukkig nog op een plekje staan, waar gisteren ook een fietster had gestaan. De auto wordt voor ons verplaatst. De man vertelt dat hij hier elk jaar komt en dan enkele weken.

Er is een toilet en kraanwater. Nuttert frist zich op door een duik in het meertje te nemen, Nicole maakt gebruik van het kraantje. We maken eten, drinken thee en genieten nog kort van een prachtige zonsondergang. De wind wordt echter steeds krachtiger.

Alps 2 Ocean deel 2 (51 km) – vrijdag 28 december 2018

De tent staat nog in de schaduw als we wakker worden. De wind is gaan liggen en de zon schijnt. We ontbijten met het uitzicht op het meer. Er zijn al wat bootjes op het water.

Rond 10.00 uur vertrekken we. Eerst ca. 5 km over asfalt, daarna wordt het gravel. We kleden ons beide om, het lijkt een warme dag te worden en we zijn te warm aangekleed. In de tijd dat we op de parkeerplaats staan fietsen ca. 15 mensen ons voorbij. De meeste zien we weer terug als zij vanaf de top op 900 meter weer terug rijden. Er zijn twee groepjes die ook de A2O trail doen. Twee Duitsers met bepakking en 3 Nieuw-Zeelanders met mountainbikes.

De weg omhoog is lastig, doordat er veel regen is gevallen de afgelopen tijd. Daardoor liggen veel stenen los en moet je steeds goed opletten bij het fietsen. Zeker als we steeds hoger komen en er geen hekje naast het pad is.
Heel langzaam, maar gestaag komen we uiteindelijk boven. Daar kletsen we wat met de twee Duitsers die koffie aan het zetten zijn en een wat oudere man die ons net had gepasseerd. De weg naar beneden gaat gemakkelijker maar is af en toe net zo slecht als de weg omhoog. Na 25 km zijn we beide kapot. Nuttert voelt zich niet zo lekker, mogelijk door het water van de camping. Dit hebben we wel gekookt, maar misschien niet lang genoeg.

We zetten door en uiteindelijk wordt het een asfaltweg. Daar is het lekker doortrappen. De Clay Cliffs slaan we over. De 20 extra km daar naar toe en weer terug hebben we geen energie/zin meer voor. In Omarama nemen we pauze bij het eerste de beste café. Daar komen we één van de Duitsers weer tegen, die zijn fietsmaat onderweg is kwijtgeraakt.

Op de Top Ten Camping vindt de dame van de receptie nog een plekje voor ons. Op dit tentenveldje staan ook de Duitsers en de 3 Nieuw-Zeelanders. Iedereen is het er over eens. Het was een pittige dag.

Alps 2 Ocean deel 3 (68 km) – zaterdag 29 december 2018

Om 8.00 uur is het nog behoorlijk rustig op de camping. Onze mede-fietsers zijn net aan het wakker worden. Wij gaan vandaag luxueus ontbijten met 10% korting bij Oasis. Dus snel onze tent opgeruimd en naar het ontbijt.

De trail volgt een echt fietspad bijna helemaal naar Otematata (wat een naam). Het gaat grotendeels naar beneden en fietst prettig. Vlak voordat we in het dorpje aankomen moeten we nog even hard werken een heuvel op. Daarna dalen we 3 km lang over asfalt. Nuttert schiet als een pijl naar beneden (max. snelheid van 60 km/u) Nicole is voorzichtiger en wordt door een racefietser ingehaald. We drinken koffie bij een foodtruck en doen boodschappen in een druk winkeltje waar vooral snoep, ijs en autoproducten te koop zijn.

Daarna gaan we richting de Benmore Dam. Deze steekt hoog in het landschap.

In een korte, maar steile klim komen we boven en rijden erover heen. Het verschil in waterpeil is gigantisch. En het uitzicht is groots. We volgen dan de waterkant van Lake Aviemore dat op sommige plekken vol staat met tenten, campers, auto’s en bootjes.

Bij een camping pauzeren we kort en dan is de verleiding groot om hier te blijven. Deze camping heeft echter geen douches, alleen toiletten en water dat je moet koken. We besluiten de gok te wagen en door te rijden naar Kurow in de hoop dat er op het holiday park nog plek voor ons is. De laatste 22 km voelen zwaar. Het is warm.

Vlak voor Kurow gaat ons fietspad nog omhoog en kijken we soms flink de diepte in. Op het holidaypark blijkt er eigenlijk geen plek meer te zijn op de camping voor een tent. Vanwege de paardenraces en de nieuwjaarsmarkt is het stampvol. Er staan bijna 1200 mensen op de camping, schatte de mevrouw. Er was nog één optie: de tourist flat.Een huisje met toilet, douche, keuken. Deze hebben we onszelf maar gegund. Nog verder rijden was geen optie.

Na de boodschappen, waar we wel 4 liter drinken kochten, aten we bij het huisje. Tot laat in de avond zaten we buiten op de veranda.

Alps 2 Ocean deel 4 (27 km) – zondag 30 december 2018

Het bleef ‘s nachts lang warm dus hebben beiden niet al te best geslapen. Maar een goed ontbijt in ons luxueuze verblijf vergoed alles! En we hoeven maar 30 km te rijden, dus kunnen het kalm aan doen.

We gaan voordat we op pad gaan eerst boodschappen doen. Wanneer we bij het “centrum” aankomen spreken we een Italiaan die leuke routesuggesties heeft. Ook ziet Nicole dat vandaag de bekende Kurow (paarden)races zijn en wil ze die eigenlijk wel bezoeken.

Bij een kop koffie overdenken we beide: we veranderen ons plan niet en gaan niet naar de races (die zijn ook al begonnen) en gaan ook niet via de Dansys pas.

De route leidt vandaag langs de rivier, waarbij ook zijstromen gekruist moeten worden. Door de vele regen van afgelopen tijd staat er veel water in, we houden de voeten dus niet droog. Maar het is warm dus niet al te erg. We worden ingehaald door de drie Nieuw Zeelanders die vandaag bij de camping bij het meer vandaan komen.

Begonnen we vanmorgen met een lekker briesje in de rug, halverwege is de wind in now time van noordwest naar zuidoost gedraaid, moet er toch nog gewerkt worden..

De camping van vandaag is een voormalig sportveld, waar we met 6 anderen staan. Ook Nathan, Sarah en Tristan (de 3 Nieuw Zeelanders) zien we hier weer. We praten elkaar even bij. Alle faciliteiten zijn op een basaal niveau aanwezig.

Nadat de tent weer staat gaan we Duntroon, bekend van de fossielen, bekijken. Naast het museum is er niet veel: een hotel in renovatie, een gesloten cafe, wat te koop staande huizen en de laatste originele smidse van Nieuw Zeeland.

Bij het koken in de keuken, het is inmiddels gaan regenen, spreken we lang met een Duitser die vanuit huis naar Singapore is gefietst en nu hier vakantie houdt. Indrukwekkend zo’n reis!

Alps 2 Ocean deel 5 (58 km) – maandag 31 december 2018 (oudejaarsdag)

Als we opstaan is het al bewolkt. De weersverwachting is al niet te best. We verwachten regen. Dus alle uren dat het droog blijft zijn we blij.

De route gaat eerst langs the Elephant Rock. Flinke rotsen die uit het landschap zijn gesleten. De route gaat verder door ditzelfde kalksteengebergte. We zien prachtige formaties, kliffen en uitgesleten riviertjes. De eerste 25 km gaat flink op en neer en is het hard werken. Vooral het wegdek is er af en toe slecht aan toe. Nuttert geniet van alle steensoorten en het ruwe landschap. We rijden op paadjes waar je met de auto niet kunt komen. Fantastisch gewoon!

Onderweg komen we geen dorpjes tegen. Ondertussen is de bewolking lager gekomen (of wij hoger?). De jas gaat aan. Pas na 42 km in Endsfield komen we het eerste cafeetje tegen. Daar maken we dan ook graag gebruik van. We nemen een half uurtje pauze en dan met goede moed fietsen we de laatste 13 km naar Oamaru. Helaas gaat het zachtjes regenen en hebben we tegenwind. De regen slaat onder de helm door in ons gezicht en ogen. De bril moet af, want door de druppels kun je niets meer zien. Kletsnat komen we bij het eindpunt aan en maken daar een foto.

Snel boodschappen gedaan en naar de camping. We hadden al gereserveerd! Bij de douches kom ik Sarah weer tegen. Ze vertelt dat je onbeperkt kan douchen en dat hebben we gedaan.

Na de douche kruipen we in onze tent. Het is kil buiten. We eten wat, lezen wat, drinken een wijntje en vallen in slaap. Vlak voor twaalven wordt Nuttert wakker en nog net op tijd kunnen we elkaar gelukkig nieuwjaar wensen. Er klinken 6 knalletjes en verder zijn er een paar groepen Nieuw Zeelanders die er een klein feestje van maken.

GELUKKIG NIEUWJAAR ALLEMAAL

Nieuwjaarsdag in Oamaru – dinsdag 1 januari 2019

We hebben een rustdag en Oamaru duidelijk ook. Rond 10.30 uur in de ochtend lopen we eerst bij de receptie langs om een Tour naar de blauwe pinguïns te boeken (de kleinste soort). Omdat Nicole graag premium klas zit kunnen we pas morgen terecht. Dus boeken we direct een extra dag op de camping.

In Oamaru zijn alle winkels gesloten, soms wel tot 7 januari. Ook veel restaurantjes en cafés zijn dicht. Op straat loopt hier en daar een verdwaalde toerist. Gelukkig komen we naast het “steampunck” gebouw een café tegen dat open is (en druk). We ontbijten hier en lopen daarna op de kade langs de haven. Er blijken nog originele, houten steigers te staan. We bezoeken aan het einde van de baai het bezoekerscentrum van de pinguïns

en zien ons theater en de plek waar ze nestelen en aan wal komen.

Terug in het dorp zijn er toch een paar “giftshops” open gegaan. Nuttert koopt een T-shirt van A2O. Ook kijken we naar een nieuwe pet voor Nuttert. De tweede zijn we ook kwijtgeraakt. Oamaru heeft een oud wijkje van kalkstenen gebouwen. Dat geeft een prettig sfeertje, maar zal als het drukker is nog wel leuker zijn. We ontmoeten voor het laatst nog een keer de 3 Nieuw Zeelanders in een cafeetje. Ze hebben nog een week vrij. Tristan zou de A2O nog en keer willen doen en dan in 3 dagen. Sarah en Nathan gaan liever met de Mini nog een weekje trekken naar het zuiden.

We doen boodschappen, doen de was op de camping, maken het eten en zitten nog even in het donker te lezen. Nuttert wil nog even door het park om te kijken of we zijn verloren ‘buff’ kunnen vinden. We bezoeken nog de vogelkooien en gaan dan de tent in.

Lummelen (als een pinguïn) – woensdag 3 januari 2019

We (ver) lummelen de hele ochtend en een deel van de middag. We kletsen wat met een stel Nederlanders die binnen een paar dagen naar Nederland vertrekken. Hebben wij heimwee(?).

We hebben foto’s geselecteerd voor onze blog van vorige week. Op de huidige camping hebben we onbeperkt WiFi. Dus nu gaan we loos. Het blijkt lastig om de mooiste foto’s te kiezen. Er is zoveel moois!

In de middag bezoeken we het dorpje nog een keer. We drinken koffie bij een tearoom, waar je ook patatjes, scones, milkshakes, ijs, gebak en meer vette happen kunt bestellen. We lopen door naar Whitestone Cheese Shop/factory. Deze is helaas nog gesloten. We besluiten om een bezoekje aan het Steampunck HQ te brengen. Alsof je in de wereld van Mad Max ronddwaalt. We hebben daar ook nog een “matrix”-ervaring. In een kleine ruimte hebben ze alle wanden, vloer en plafond met spiegels beplakt. Er hangen strengen met gekleurde lichtjes. Je staat midden in een lichtspektakel. Heel bijzondere ervaring.

Terug bij de tent kleden we ons dik aan. We gaan vanavond de blauwe pinguïns bezoeken en het kan koud worden. Bij Cucina eten we heerlijk Italiaans (en duur). Daarna naar de pinguïns.

We hebben 50 dollar betaald om premium te zitten. Dat betekent dat we op een tribune zitten dichtbij de plek waar ze langskomen om naar hun nestjes te waggelen. De pinguïns komen na zonsondergang aan wal. Ze arriveren in ‘rafts’ met 6 of meer per keer. Tijdens een golf spoelen ze aan. Ondertussen communiceren ze met elkaar dmv een soort gekwaak om elkaar de plek te wijzen. Vanwege het rustige en warme weer zijn ze later dan anders. De speaker praat de tijd vol. Omdat de helft van de 400 bezoekers Chinees is, wordt het verhaal ook in het Mandarijn verteld. Iedereen wordt verzocht om op de plek te blijven zitten, stil te zijn, geen foto’s te maken en ook niet de telefoon te gebruiken. Dan na bijna een uur wachten verschijnen de pinguïns.

Helaas zien wij het aan wal komen niet. Maar opeens zien we boven de stenen uit de kopjes tevoorschijn komen. De eerste 8 pinguïns waggelen langs. Ze zijn ontzettend onhandig op het land en botsen tegen elkaar en struikelen en vallen om. We moeten er om grinniken. Het publiek blijft zich keurig gedragen ( wat ons ontzettend meevalt). Als er ca. 20 pinguïns zijn gearriveerd gaat de eerste groep toeristen al weer weg. In totaal zien wij meer dan 100 pinguïns langskomen. Het begint steeds meer naar vis en zoute zee te ruiken. De kleintjes worden gevoed in hun hokjes (niet te zien, maar wel te horen). Na bijna 2,5 uur moeten we vertrekken. Als we terug naar huis fietsen zien we hier en daar nog wat pinguïns op de kade arriveren.

Wat een ervaring en helaas geen foto’s ter herinnering.

En het filmpje van deze week:

Christchurch – Donderdag 20 december 2018

Wanneer we wakker worden is het (nog steeds) droog. Dat is mooi, kunnen we de stad goed bekijken. Na het ontbijt op onze kamer lopen we naar de botanische tuin. Onderweg lopen we nog bij de I-site langs om een stadswandeling op te halen.

Het is een mooie tuin, groot, en prima onderhouden. We doen inspiratie op voor onze eigen planten thuis. We komen ook in de Nieuw Zeeland sectie bomen en struiken tegen die we al in het wild gezien hadden, nu weten we hoe ze heten!

Hierna lopen we, terwijl het zo af en toe wat spettert, langs de rivier de Avon door de stad. Bij het boothuis lunchen we (en vergeet Nuttert zijn regenjas waarvoor we dus weer terug moeten) waarna lopen we verder. Na verloop van tijd komen we bij een deel van de stad waar alle huizen gesloopt zijn, alleen de tuinen en de wegen liggen er nog. Bij de aardbeving van 2011 is hier over een groot gebied liquefactie, bodemvervloeiing, opgetreden. Hierbij verliest de grond zijn sterkte en samenhang en gaat zich als een vloeistof gedragen: huizen, auto’s en dus ook mensen kunnen hierbij in de grond zakken. In deze Red Zone mag dus niet meer gebouwd worden.

Hierna lopen we weer terug naar het centum. Onderweg vragen we ons af hoe de stad er over 100 jaar uit zal zien en hoe het gewaardeerd wordt, waarbij we denken aan Napier wat in art deco stijl herbouwd is na de aardbeving van 1931. Veel wordt hier wel onder architectuur gebouwd.

Na nog even in ons appartement de route van de komende dagen bepaald te hebben gaan we uit eten bij een foodhall: de keuze is reuze en we komen uit bij Thais. Het blijkt veel voor weinig te zijn. Fijn, vaak is het hier net andersom…

Weer op pad – vrijdag 21 december 2018

Vandaag gaan we weer op pad, eindelijk weer een langere rit op de fiets; de route voor de komende dagen is vastgesteld: met een omweg naar Tekapo. En het weer lijkt ook mee te werken!

Eerst nog ff bij de supermarkt langs, en dan de stad uit. Op zich is dit wel allemaal via fietspaden, maar het duurt wel ff: na ca 20 km zitten we tussen de velden en is de leeuwerik weer onze achtergrondmuziek.

De wegen zijn wel wat saaiig, stukken van 15 km zonder bocht (pas op voor polderblindheid!!) maar de kruispunten zijn dan weer spannend. We passeren er zelfs één waarop 8 wegen aansluiten. Hier zijn we niet de enige die moeite hebben om de juiste weg te kiezen… En langzaam gaan we omhoog, door de wind in de rug verneem je het nauwelijks.

In Hororata is nog een cafeetje open dus daar gaan we nog voor een koffie. Nadat we weer op pad gaan ziet de lucht er dreigend uit en kort daarna begint het ook te regenen. En we moeten nog ca 25 km… In de regen komen we op de camping aan bij Raraika George en zetten snel de tent op. Het is een wat basic camping, er is alleen een heel beperkt keukentje. Maar het is er droog!

Nadat we gedoucht en gegeten hebben blijkt bij terugkomst de tent wel op een erg natte plek te staan dus toch nog maar verplaatsen.

Opklaringen en daarna onweer en regen (82 km) – zaterdag 22 december 2018

Boven verwachting staan we ’s ochtends op met een heerlijk zonnetje. We zien het uitzicht nu echt en kijken van hoogte op de kronkelende rivier. We doen rustig aan, hangen onze natte kleren te drogen en ontbijten aan de picknicktafel met uitzicht. De tent verplaatsen we naar een zonnig plekje. Rond 10.30 vertrekken we. Na de eerste 500 meter (we stijgen 34 meter) stoppen we bij de eerste parkeerplaats met een lookout op Mt Hutt en de prachtige Raikaia gorge.

Nog een stukje steil omhoog en daarna begint het grote afdalen naar Geraldine. Af en toe met een klimmetje. Na ca. 24 km zien we de lucht donker worden in de verte bij de bergen. We maken foto’s omdat het er zo prachtig dreigend uitziet. Vervolgens nemen we een pauze in een leuk cafeetje met lokale producten. Het begint al wat te spetteren, maar als we weer verder fietsen is de bui overgetrokken. Bij mount Sommers (7 km verderop) begint het weer te druppelen en horen we onweer in de verte. Snel trekken we nu onze regenjassen en broeken aan. Het komt even in ons op om nu al te stoppen bij de camping in dit plaatsje, maar we verwachten dat het een buitje is en met een snelheid van soms 25 km/uur en nog 49 km te fietsen denken we over 2 a 2,5 uur in Geraldine aan te komen.

Tja… en toen veranderde het weer extreem. We waren 10 km verder en de wind trok aan, de regen barstte los, het onweer donderde om ons heen en de wind veranderde van richting en werd een tegenwind. Nuttert reed fanatiek voorop en hield Nicole uit de wind. Zo fietsten we bijna 4 uur constant in de regen. En ook al was het een geleidelijke afdaling toch moesten we nog hard fietsen. De laatste 10 km ging erg moeizaam. We waren door en door verkleumd.

In geraldine holiday park (18.45 uur) was nog een tentplek over in een zompig grasveld. Nadat de tent stond gingen we lekker lang warm douchen. Schone, droge kleren aan en op zoek naar een restaurant. Gelukkig was de Village Inn nog open. Ondertussen was het opgehouden met regenen.

Geraldine – zondag 23 december 2018

Als we wakker worden horen we geen regen. In de nacht is het ook droog gebleven. Buiten is het nog wel fris. Nuttert wast onze natte kleren en daarna gaan ze de droger in.

We ontbijten in de keuken van de camping, maar hebben niet veel voorraad meer. De honger stillen we bij het Farmer Café ca. 3 km verderop. We fietsen de stijve benen wat los.

Dan volgt een bezoek aan het vintage Car museum, die volledig door vrijwilligers wordt bemand. We worden rondgeleid door een oudere man die trots vertelt over de oude auto’s, trekkers, naaimachines, landbouwwerktuigen, vliegtuigen en overige spullen.

Weer kort bij de tent bekijken we onze route voor de komende dagen en hoe en waar we de kerstdagen doorbrengen. Dat lijkt nog wat lastig te plannen. In ieder geval zorgen we dat we voor de komende dagen voldoende eten mee hebben voor het geval restaurants en winkels gesloten zijn de komende tijd.

We bereiden zelf het eten en drinken daarna nog een biertje.

Fietsen naar Fairlie (75 km) – maandag 24 december 2018

Nicole staat slecht gehumeurd op vanochtend. Er staat weer een lange tocht voor de boeg. En de fietsdagen op het Zuiderlijk eiland zijn nog geen groot succes geweest. Vandaag schijnt de zon en de verwachting is dat dit de hele dag duurt.

Na ca. 5 km komen we erachter dat we de verkeerde weg uit Geraldine hebben genomen. Gelukkig kunnen we via een gravelweggetje binnendoor weer op de route aansluiten, zo lijkt het. Helaas stopt de weg opeens bij een snel stromend riviertje. Aan de overkant loopt deze waarschijnlijk wel door, maar die weg zien we niet. Een nieuw-Zeelandse mountainbiker heeft de omgeving al wat verkend maar ziet ook weinig mogelijkheden om over te steken. We fietsen weer een stukje terug en belanden op de Seven Sisters road; de weg met zeven heuvelen. Het humeur van Nicole wordt er niet beter op.

Als we in Pleasant Point een kopje koffie drinken en we nog maar 43 km hoeven en het weer goed blijft verbetert dit gelukkig. We stijgen heel geleidelijk en de omgeving wordt steeds interessanter. Heuvels worden rotsachtiger. Fairlie, onze eindbestemming, is een plezierig plaatsje met aardig wat winkels. Er is zelfs een goed gesorteerde Four Square supermarket waar we nog tot 19.00 uur boodschappen kunnen doen. Bij de camping krijgen we twee handdoeken om te douchen.

Zo op kerstavond eten we pizza (zelf belegd) met een lekker wijntje. Er heerst een gemoedelijk sfeertje in de gezamenlijke keuken. We kijken op de iPad een aflevering van “ik vertrek”.

Eerste kerstdag – dinsdag 25 december 2018

Vanmorgen, na wat langer geslapen te hebben, doen we het eens anders: eerst alles inpakken en dan ontbijten. Tijdens het opruimen van de tent komt een Nieuw Zeelands stel op ons af met de vraag of zoe ons bij hun thuis een lunch mogen aanbieden. Omdat dit jaar hun kinderen ergens anders kerst vieren zijn ze naar de camping gegaan om reizigers uit te nodigen. Dat vinden we wel heel leuk maar gooit onze planning wel wat in de war, we zouden willen door reizen naar Lake Tekapo omdat vandaag de weg niet zo druk zal zijn. We accepteren hun aanbod en spreken bij hun thuis af.

Na een ontbijt in de schaduw bij de campingkeuken, het is al best warm, vertrekken we.

Murray en Bev wonen een stukje buiten Fairly, op de weg die we gisteren hebben gereden. Ze wonen op een schitterende plek! Murray was tot voor kort een schapenhouder, die de grond nu verleasd heeft. De getallen van oppervlakte grond en aantallen schapen zijn voor nl-begrippen gigantisch. Bev is fotografe van met name huwelijken.

Er sluit ook nog een Amerikaan aan, Mike ook een fietser. Hem hadden we in Geraldine al gezien maar nog niet echt gesproken. Voordat hij naar NZ kwam heeft hij eerst in Japan gefietst, zodat hij ons een mooi aantal tips kan geven!

Het eten is heerlijk, vooral de toetjes zijn heel feestelijk (en verrassend/lekker).

Na het eten laat Murray zijn bedrijf zien, we gaan met zijn 4×4 het land op en hij brengt ons naar de hoogste punt van zijn land. Hier hebben we een schitterend uitzicht en een goed gesprek over hoe je in het leven staat (als je ouder wordt).

Weer terug bij het huis komt Bev terug op ons plan om vandaag naar Lake Tekapo te gaan: vandaag is het nog mooi weer en daarmee nog zicht op Mount Cook. Morgen is er slechter weer voorspeld. Dus, om Mount Cook nog te kunnen zien, wil ze ons wel met de auto brengen. Tijdens de rit geeft ze nog de tip om Mount John te beklimmen, dat kan nog net voor het donker wordt en is een mooi uitzichtpunt. Bev zet ons, na nog een korte toeristische rondrit, met landschappen met veel lupines, af bij de camping en we bedanken hen voor deze geweldige dag!

Nadat we de tent opgezet hebben gaan we Mount John op, en inderdaad, een geweldig uitzicht met in de verte Mount Cook. We dalen na zonsondergang weer af naar de camping. Wat een onverwachte dag is dit geworden!!

Boxingday – woensdag 26 December 2018

We worden vroeg gewekt door de zon: ook vandaag belooft het een mooie dag te worden. Omdat de receptie van de camping toen we gisteravond aankwamen al dicht was (er was een systeem met plekken die nog beschikbaar waren) gaan we eerst de nacht betalen. Omdat we een dagje willen blijven hopen we dat het op dezelfde plek kan maar helaas… dus eerst de tent verplaatsen. Daarna gaan we in het dorp ontbijten, om vervolgens de boel te bekijken: het kleine kerkje aan het knalblauw meer en het standbeeld van de schaap-herdershond. Terug lopend via de stuwdam zien we een wandelroute door het achterland. Na eerst via nieuwbouw (aanzienlijk moderner dan op het noordeiland) te lopen komen we in het buitengebied met een overdaad aan lupines en bijen met rode klompjes stuifmeel aan de pootjes. Een schitterend gezicht! Op de terugweg worden we ingehaald door een regenbui.

In het dorp nemen we nog een kop koffie voordat we boodschappen doen, de komende dagen zullen we weinig winkels tegenkomen.

We hopen nog op een heldere nacht, waar we nu zitten is een van de 12 donkerste plekken op de aarde. Helaas zijn er op de camping wat te veel lampen, zodat we alleen de grotere stelsels (zuiderkruis, Orion, etc) kunnen zien.

Wordt het oost of wordt het west (35,5 km / 1100 hoogtemeters) – Donderdag 13 december 2018

We staan vroeg op en hebben de tent al vrij snel opgepakt. We komen echter met twee stellen aan de praat die ons veel informatie geven over het Zuiderlijk eiland. In tegenstelling tot ons gaan zij bijna naar huis. De twijfel slaat toe. We hadden bedacht om via de westkust te gaan fietsen, maar daar zijn veel zandvliegen. Het blijkt dat Nuttert veel last heeft van deze gemene kleine beestjes. Zijn lichaam reageert heftiger dan Nicole. De voornaamste windrichting zou ook gunstiger zijn als we eerst via de oostkust gaan. En de zomerdrukte komt er aan en in het oosten zijn twee activiteiten die we zeker willen doen en die we moeten reserveren. Namelijk: wijntour in Marlbourough en de walvistour in Koukaira. Dus bij het uitgebreide ontbijt in een café in Picton besluiten we toch de oostkust eerst te gaan fietsen.

Er is een interessante kustroute die wel omrijden is (60 km) ipv 27 km via de highway 1. Deze gaan we doen. Aan het einde van de dag snapten we beter waarom er zo weinig fietsers langs gaan.
Na een flinke klim van 400 meter met een prachtige afdaling wordt de weg een gravelweg. Gelukkig goed fietsbaar. Helaas is de volgende pukkel van 280 meter een stuk steiler. Nicole moet de fiets ca. 1,5 km omhoog duwen. Zelfs Nuttert moet een stukje duwen. De weinige auto’s die langskomen zwaaien vriendelijk. Bij de afdaling zijn er stukken van 14/15%, dus die zullen er waarschijnlijk op de weg omhoog ook zijn geweest.
Doordat de bewolking laag hangt zien we helaas ook weinig van het uitzicht.

Als we aankomen bij de eerste camping bij een prachtige baai (Robin Hood Bay) met strandje na 35 km stoppen we. Het is een gratis DOC camping met toilet en zonder kraanwater. Er is wel een snel stromend beekje waar we water uit halen. Nuttert wordt direct een paar keer gebeten door enkele zandvliegen. Bij diverse reviews over deze camping staat dat het “the mosquitto hell” is.

We zijn helaas niet de enige die op deze camping staan. Uiteindelijk staan er op het kleine veldje zo’n 12 auto’s / campers. Dichtbij ons, ik bedoel echt pal naast ons, komt een groep Israëlische (?) surfjongens te staan. Tot laat in de avond praten en zingen ze. Uiteindelijk als het rustig geworden is horen we alleen nog het geluid van de golven die op het strand slaan.

Deel 2 naar Blenheim – Vrijdag 14 december 2018

In de nacht heeft het zo nu en dan geregend. Ook als we wegfietsen begint het te te spetteren en met regenjassen aan beginnen we aan ons tweede deel naar Blenheim. Dit start direct met de heuvel op. Na ongeveer 100 meter geeft Nicole het fietsen op en begint weer te duwen. Nuttert heeft goede benen en maakt zich kwaad. Hij trapt het hele stuk naar de top op ca. 270 meter. Daar doen we dan wel een uur over. Door de regen is de afdaling ook best eng geworden, vanwege het glibberige zand.

Na de eerste heuvel komt er nog eentje, even steil en even erg. Gelukkig stopt het met regenen. Na ca. 2 uur zijn we bij White Bay aangekomen waar de weg weer asfalt wordt. Nog een keer omhoog, maar dat gaat nu net iets makkelijker. Vlak bij de top worden we aangemoedigd door een Frans stel. De weg naar beneden is dan een heerlijke beloning.

We komen uit bij een platte vlakte en zien direct de wijngaarden. We zitten bij het strand van rangariti, en genieten van de geweldige golven. De volgende 15 km gaan lekker over vlak land, over een fietspad naast de highway 1. Toevallig komen we nog een gezin tegen die via de site warmshower.org fietsers een douche bij particulieren aanbieden.

In Blenheim arriveren we op de camping (weer Top10) rond 15.00 uur. We rusten even uit en douchen en drinken veel. Vlak voor sluitingstijd boeken we bij de I-site nog een wijntour voor de volgende dag. We doen boodschappen en lopen weer terug naar de camping.

Wijntour – Zaterdag 15 december 2018

Om 10.00 uur worden we bij de camping opgepikt door Phil. Hij is onze chauffeur voor vandaag en zal ons bij de verschillende wijngaarden langs brengen.
Marlbourough is namelijk bekend van veel goede wijnen. Tijdens de Tour horen we dat 80% van de wijnen een sauvignon blanc is, ca 7% is pinot noir en de dan hou je nog een 13 % overig over.

In Nederland is onze favoriete wijn een wijn uit deze regio. Voor de geïnteresseerde wijnliefhebbers onder ons zal ik deze dan ook maar noemen. Het gaat om een pinot gris van The Ned. Helaas heeft deze wijngaard geen verkoop aan de deur. Toevallig is dit wel de buurman van Phil. Maar ja, daar hebben we dan weer niks aan.

We bezoeken deze dag 6 verschillende wijngaarden: Lawson Hill, White Hills, Fraimingham, St. Claires (waar we ook tussen de druiven lunchen), Forrest en Hunters (de eerste wijnmaker uit Nieuw Zeeland die een prijs won in Londen met z’n sauvignon blanc en daarmee Marlbourough op de wijnkaart heeft gezet).

De groep was klein en heel gezellig. Het weer was prachtig, de omgeving mooi en de wijnen zo nu en dan heerlijk.
Na ca. 36 wijnen konden we niet zo goed meer beoordelen wat we nog lekker vonden.

Terug op de camping hebben we zelf gekookt (aardappels met groene asperges en rode biet), maar even geen wijn erbij….

Treinreis – Zondag 16 december 2018

Vandaag een wachtdagje. Pas om 14.45 uur gaat onze trein naar Kaikoura. In de ochtend slapen we uit, lezen we wat, werken we aan onze blog en voelen we ons steeds onrustiger. Dat niets doen gaat vooral Nuttert niet zo geweldig af.

Rond 12.00 uur breken we de tent af en fietsen we naar het station. Bij de naastbijgelegen i-site reserveren we een boottocht om walvissen te zien. Bijna alles is al volgeboekt, maar gelukkig is er nog een plekje om 15.00 uur voor de maandag. Dan maar weer wachten met een kopje koffie, en nog maar een kopje koffie.

Er gaat 1 keer per dag een trein van en naar Christchurch en deze trein rijdt alleen in de zomermaanden. In november 2016 is Koukaira getroffen door een aardbeving met als gevolg dat dit dorp geheel afgesloten raakte van de buitenwereld. De wegen en het spoor waren teveel beschadigd. Het nieuwe spoor en de weg gaan nu over delen grond die er vroeger niet was: de kust is over grote stukken tot 4 m omhoog gekomen!Na twee jaar wordt er nog steeds hard gewerkt om met schanskorfen, Terre Armee, gaasmatten etc. de weg en het spoor weer (veilig) berijdbaar te maken.

In de trein kunnen we via een koptelefoontje toeristische informatie horen. Super luxe. We rijden op een bepaald moment ook langs een flinke kolonie zeehonden, walrussen en pinguïns. De Chinezen in de trein raken niet uitgeroepen. We hebben nu toch even spijt dat we niet met de fiets zijn.

In Kaikoura rijden we 850 meter en zijn bij de Top10 holiday camping. Deze is weer erg netjes.

We eten verse pasta met kaassaus en salade caprese. En drinken er een wit wijntje bij. We zitten nog lang buiten zonder muggen en zandvliegen.

Seals and whales – Maandag 17 december 2018

Vandaag hebben we een “drukke” dag voor de boeg dus staan we, op deze schitterende dag, aardig vroeg op. We beginnen met een wandeling om de kaap waar een zeehonden kolonie is. Vanuit de camping is dit een aardige wandeling die langs het strand loopt.
Hier is op sommige plekken goed zichtbaar dat er bij de aardbeving van dik 2 jaar geleden (waar we thuis niets van meegekregen hadden) ook hier flinke schade aangericht is; lege plekken en afgezette gebouwen.

Na een dik uur stappen komen we op de punt van de kaap. Na zoeken zien we toch nog aardig wat zeehonden maar een kolonie, de rest is waarschijnlijk uit vissen…
Ook zien we nog bonte aalscholvers (waarvan we eerst dachten dat het pinguïns waren), komen alleen voor in NZ en Aus.

Via een mooi wandelpad, de vernieuwde haven (de oude was bij de aardbeving 4 m omhoog gekomen) en een pad dwars over de kaap lopen we uiteindelijk weer naar het dorp.

Na een lekkere lunch gaan we naar het whale watch centrum om walvissen te spotten, het eigenlijke doel van deze trip. Na een chaotisch check-in (dat kunnen ze hier goed!!) gaan we met de bus naar de haven om daar met een catamaran de zee op te gaan.

Het bijzondere van deze plek, en daarom zijn hier zoveel walvissen, is dat er vlak voor de kust een trog ligt van 1400 m diepte en daar jagen met name potvissen in. Helaas zien we die niet, maar wel de gewone vinvis. En die zie je hier niet veel, dus we hebben geluk (zeggen ze)!
We hadden toch graag de potvis gezien…

Na dit alles eten we bij de Indiër waar we besluiten om morgen met de trein naar Christchurch te gaan, dit omdat het weer de komende week slecht gaat wordt en het ook een lastige weg zou zijn

Onderweg – Dinsdag 18 december 2018

We gaan vandaag dus met de trein, maar omdat deze pas om 17:20 gaat, maken we bij het ontbijt nog een programma voor de dag.

Maar eerst iets over de trein: zoals al eerder gezegd rijdt de trein heen en weer tussen Christchurch en Picton en stopt een keer of 4 bij stations.
De trein is behoorlijk luxe, heeft drie rijtuigen, een restaurantwagon, een goederenwagon en een open voertuig. Het gaat niet snel! Maar dat geeft wel gelegenheid de boel goed te bekijken.

‘s Morgens gaan we eerst op zoek naar een vervangende pet voor Nuttert; de vorige drijft nu ergens tussen de walvissen… Ook vindt Nicole het nodig dat Nuttert naar de kapper gaat, daar is nu mooi tijd voor! Ook gaan we nog naar het plaatselijke museum. Ze hebben een hele kamer geweid aan de aardbeving van november 2016. Verder staat hier alles wat nog van vroeger bewaard is gebleven en maar enigszins met Kaikoura te maken heeft.

Na de late lunch halen we op de camping onze fietsen en bagage op en gaan we naar het station. Dat de trein is vertraagd, merken we pas als deze 20 minuten te laat aan komt. We zitten tegenover een Argentijns stel, waar we leuke gesprekken mee hebben.

In Christchurch is de weg naar ons appartement bijna helemaal via fietspaden, dat is hier goed geregeld! Het is een keurig appartement met een keukentje, maar helaas zonder kookplaat. En omdat de receptie al dicht is nemen we de fietsen mee en zetten ze op het grote balkon.

Omdat we nog wat honger hebben gaan we in een nabij gelegen cafe nog voor een biertje met wat erbij. Wanneer we terug lopen naar ons appartement begint het net te regenen.

Regen in Christchurch – woensdag 19 december 2018

Na lekker uitgeslapen te hebben gaan we aan het eind van de ochtend op zoek naar een ontbijtje, het regent nog steeds. We gaan eerst naar Quake City, waar een presentatie van de aardbeving van februari 2011 gegeven wordt. Erg indrukwekkend hoe groot de gevolgen waren. En dat is nu nog steeds goed te zien in de stad: veel lege kavels en heel veel nieuwe gebouwen. Zo hier en daar staan ook nog gebouwen die nog gerestaureerd (de kathedraal)

of nog gesloopt moeten worden…

Door de regen lopen we naar het Christchurch Art Gallery, waar we ook nog een paar uurtjes besteden. Wanneer we hierna naar de supermarkt lopen wordt het langzaam aan wat droger.

We koken in ons appartement, doen nog een wasje en kijken nog lekker naar tv.

Het filmpje van deze en de vorige week: